Nelleke van der Zee viert vandaag haar zilveren jubileum bij onze krant. Een topprestatie! Ze schreef in die tijd meer dan 1500 artikelen. Tijd voor een diepte-interview.
Nelleke: Van jongs af aan schrijf ik al. Het begon met gedichtjes en het werd al snel steeds groter en meer. Ik ben met de pen geboren. Ik ging werken in het bankwezen totdat ik 25 jaar geleden een verkeersongeluk kreeg. Het heeft lang geduurd voordat ik daarvan hersteld was en ik kon daarna niet meer aan het arbeidsproces deelnemen. Ik was toen begin veertig en te jong om achter de geraniums te blijven zitten. Dus ging ik naar de vrijwilligerscentrale om te kijken of er iets van mijn gading was. Ik vond een advertentie van het Haagse Beemden Nieuws. Die zochten redacteuren.
Het was allemaal dicht bij huis, precies wat ik zocht. Het Haagse Beemden Nieuws kende ik vanwege de artikelen van Pennetje. Die was toen ook al actief bij de krant. Ik vond dat hij hele leuke stukken schreef en als ik daar een collega van kon zijn zou ik dat superleuk vinden. Hij schrijft met een randje, het kan net door de beugel. Er is over nagedacht. Die stijl vond ik intrigerend.
Met hulp van de vrijwilligerscentrale heb ik gesolliciteerd. Ik hou van mensen en ben nieuwsgierig naar hun levens. Door mijn werk als redacteur kon ik dat mooi combineren. Als ik iemand ontmoet vraag ik hen vaak het hemd van het lijf. Niet als een kruisverhoor maar omdat ik geïnteresseerd ben naar hun doen en laten.
Dicht bij huis kunnen schrijven was een schot in de roos.
Tijdens de sollicitatie bij de voorzitter van de Stichting droeg ik hele nette kleren. Gelukkig zat ik niet voor een heel peloton, de voorzitter was alleen. De mevrouw van de vrijwilligerscentrale was er ook bij. Er werd een echt contract opgesteld, met voorwaarden.
Er werd voor gezorgd dat ik mijn werk als redactrice goed kon uitvoeren. Ik had bijvoorbeeld geen computer. Daar moest ik wel bij geholpen worden. Zo kreeg ik een computer en een printer in bruikleen. Vijfentwintig jaar geleden werd er nog met diskettes gewerkt. Er waren in 2001 nog geen emailadressen om mijn verhalen even naartoe te mailen. Daarom moest ik op de fiets, soms door regen en wind, om mijn diskettes in te leveren. We hielden de teamvergaderingen op de maandagochtend bij de eindredacteur thuis. Er was een lijst met mogelijke redactionele stukken waaruit de redacteuren een keuze konden maken om over te schrijven. We werkten met een grote groep. Er waren 7 redacteuren, 4 fotografen en 8 mensen van de lay-out. Op vrijdagochtend zat in het kraaiennest de lay-outgroep die alles knipten en plakten. Ik ben wel eens gaan kijken hoe dat toen ging.
Op de foto: een opmaakpagina uit 2001
Er werden in die tijd leuke dingen georganiseerd voor de vrijwilligers zoals een dagje uit naar het Gelredome met eten, een groot feest en optredens van bekende artiesten.
Mijn eerste artikel, dat vond ik heel spannend. Toen de krant waarin mijn eerste artikel stond bij mij op de deurmat viel was ik heel trots. Door het ongeluk voelde ik mij buiten de maatschappij vallen. Ik was alleenstaand met een jong gezin en het voelde alsof ik niet meer voor mijn twee kinderen van 9 en 15 jaar oud kon zorgen. Daar had ik best wel moeite mee. Ik zat in een diep dal.
Mijn zolder had ik ingericht als kantoor. Daar schreef ik de artikelen. Om mijn werk goed te kunnen doen kreeg ik van de stichting een antwoordapparaat en een telefoon. Mijn zolderkamer groeide uit tot het centrum van de krant. Nieuwe redacteuren kwamen bij mij op kantoor om ingewerkt te worden. En ook een eindredacteur en iemand die de opzet controleerde. Er was ook nog een echtpaar die de opzet van de krant eens in de veertien dagen naar de drukkerij in Baarle-Nassau bracht. De drukproef kwam bij de eindredactie terecht. Alles ging zonder email. Dat was dus een arbeidsintensief proces. Er was een lijst met leuke items om over te schrijven. We hadden ook thema’s. Zoals de lente, zomer en Pasen. Daar gingen we mee aan de slag. Je mocht zelf kiezen over welk item op de lijst je wilde schrijven. Zo van dat ligt mij wel daar mocht je dan over schrijven.
Na een half jaar werd mij gevraagd om ook de acquisitie voor de krant te gaan doen. Dat was iets waar ik totaal geen ervaring mee had. Voorheen was er een betaalde kracht maar door geldgebrek werd een vrijwilliger ingezet. Dat was ik.
Met het in elkaar zetten van advertenties had ik ook geen ervaring. Zo kreeg ik een keer op een kladblaadje dat de viooltjes bij Schalk in de aanbieding waren. Ik kreeg dan de opdracht er een artikel over te schrijven en er een advertentie bij te maken voor in de papieren krant. Gelukkig kreeg ik hulp van een fotograaf en iemand die wist hoe je een advertentie moest maken.
Ik ben gestopt met de acquisitie omdat ik nauwelijks meer aan schrijven toe kwam. Dat was moeilijk. Toen ik dat in de redactievergadering aankondigde leek het alsof 25 hongerige kinderen mij met grote ogen aankeken. Zo voelde het, laat ons niet in de steek, we hebben eten nodig. Centen! Toen heb ik de aquisitie nog een half jaar gedaan. We hadden voorheen wel mensen die de aquisitie deden maar dat werd een chaos. Vooral op financieel gebied. Omdat ze steeds meer vergoeding voor hun werkzaamheden eisten bleef er voor de krant steeds minder geld over terwijl de rekeningen betaald moesten worden. Het werd zelfs zo erg dat de krant een artikel plaatste met de mededeling : ‘Nu gaat de stekker eruit’ omdat de krant financieel aan de grond zat. Vooral vanwege de hebzucht van de particuliere acquisiteurs. Het wrange was dat er zelfs een wachtlijst was met adverteerders maar de Stichting kon de rekeningen niet meer betalen.
Gelukkig bood drukkerij E.M. de Jong de oplossing. Zij regelden een acquisiteur tegen een normaal tarief en zorgden voor het drukken van de krant. De krant was gered en ik kreeg weer meer tijd om te schrijven.
Door het interviewen van mensen in de wijk werd mijn wereld snel groter. Mensen kenden mij van de krant, ik werd een bekend gezicht in de wijk. Ik kreeg op straat steeds vaker te horen: ”Hé, jij bent toch van de krant?” Die herkenning vond ik heel leuk. Hierdoor krijg ik nog steeds mails of berichten van mensen die graag met een interview in de krant willen. Door de wervelwind die de krant in mij opwekte kreeg ik steeds minder tijd voor mijn kinderen. Die vonden het allemaal niet zo leuk, maar persoonlijk groeide ik. Ik was volledig uit het dal waar ik na mijn ongeluk in terecht was gekomen.
Een letterlijk hoogtepunt was de opening van de luchtmachttoren. Ik mocht de directie van die toren interviewen. Om mensen te kunnen interviewen moet je een goede gesprekspartner zijn. Voor zo’n interview moet je je inlezen in het onderwerp en dat geeft je een persoonlijke groei. Voor de komst van internet ging ik dan naar de bibliotheek. Allemaal heel tijdrovend.
Voor de serie oude boerderijen heb ik heel veel kleine boekjes over de geschiedenis van de Haagse Beemden bestudeerd. Op die manier kon ik de bewoners van die panden de juiste vragen stellen. Per krant schreef ik vier tot vijf artikelen. Eens per twee weken kwam die krant uit.
Met de komst van internet verdween de papieren krant. Voor ouderen is dat nog steeds een gemis. Mijn natuur is dat ik overal graag iets van weet. Door de krant ben ik echt gegroeid. Via de interviews kwam ik met schrijvers in contact. Dat heeft mij toen gemotiveerd om zelf boeken te gaan schrijven. Ik heb een kinderboek geschreven en ik ben momenteel bezig met een autobiografische roman.
Via mijn contacten met kunstenaars ben ik begonnen met neurographic art. Het helpt me mijzelf te helen omdat ik nog steeds kamp met de gevolgen van mijn verkeersongeluk. Ik kom er ook beter door in contact met mijn gevoel. Door met kunst bezig te zijn moet je met je gevoel werken.
Ik ben door de Prinsenbeekse zangeres en kunstenares Annelies Franken-Machielsen gevraagd om samen met haar te exposeren maar ik heb nog te weinig werken. Ik heb daarvoor minsten dertig werken nodig en die moeten ook nog worden ingelijst en zo.
De omschakeling naar het digitale tijdperk was voor mij flink wennen want ik ben een digibeet. Door de mobiele telefoon ben ik daar wel handiger in geworden. Het schrijven met de hand hoeft gelukkig niet meer. Dat was voor mij een enorme vooruitgang. Doordat ik op internet mijzelf kon inlezen ging alles veel sneller. Ik kon door de komst van internet meer artikelen gaan schrijven. Heerlijk dat ik niet meer naar de bibliotheek moest. En met de komst van AI is het helemaal lekker werken geworden.
Het schrijven van artikelen zorgt dat je jong van geest blijft, en je blijft erdoor meetellen in de maatschappij. Leuk is ook de tevredenheid van de mensen die ik heb geïnterviewd. Na publicatie koppel ik hun verhaal altijd terug naar de geïnterviewden.
Sommige mensen zijn er mede door mijn artikelen op vooruit gegaan. Zo heb ik onlangs een artikel over een danseresje geschreven. Via mijn artikel is ze door Thea Kanters die de organisatie van de kunstexpositie op de Santspui in Etten Leur verzorgd gevraagd om daar iets moois te mogen doen.
Wat ik ook heel leuk vond waren de gastlessen op scholen, om er als gastdocent te komen vertellen hoe een krant wordt gemaakt.
Via mijn werkzaamheden bij de krant heb ik heel veel mensen leren kennen. Zo heb ik met de mensen die niet meer bij de krant werken nog steeds regelmatig contact. Dat maakt mijn wereld groter. Een van hen is de eindredacteur van mijn boeken.
Mijn week begint met het op zoek gaan naar items om over te schrijven.
Daarnaast verzorg ik mijn moeder van 94 die aan vasculaire dementie lijdt. Ik probeer er voor haar te zijn zoveel ik kan. Mijn moeder verdient het om met liefde omhuld te worden. Het doet mij goed dat ik als haar kind nu ook de rollen om kan draaien. Ze is er vroeger altijd voor ons geweest en ik vind het fijn en vanzelfsprekend dat ik, nu ze zelf bepaalde dingen niet meer kan, dat voor haar doe. Voor zover ik dat kan natuurlijk omdat ik zelf ook bepaalde lichamelijke beperkingen heb. Dat vind ik vervelend omdat ik veel meer voor haar zou willen doen. Gelukkig heb ik nog drie broers die bij kunnen springen. Sinds vorige week voel ik mij een beetje sister Nightingale omdat ik van de wijkverpleging heb geleerd hoe ik mijn moeder haar diabetesprik moet geven. Daar leer ik ook weer van.
Wat ik heb geleerd door mijn werk bij de krant is dat mensen elkaar wel zien maar ze zien elkaar niet echt. Ik probeer echt te connecten met iemand om waar te kunnen nemen wat er bij die persoon speelt. Voor mijn interviews neem ik dan ook ruim de tijd om met hen de diepte in te gaan. Mensen kunnen bij mij hun verhaal kwijt. Dat lucht hen op.
Ik hoor af en toe dingen die echt heftig zijn. Omdat ik hooggevoelig ben krijg ik snel vibes door van mensen. Ik kan bijvoorbeeld het verdriet van mensen letterlijk voelen. Ik leef dan intens met ze mee. Ik prik snel door mensen die een masker dragen heen, zoals iemand die zich vrolijk gedraagt maar dat eigenlijk helemaal niet is. Ik vind het prima als iemand zich zo profileert, maar ze komen dan niet echt over zoals ze zijn.
Ik mediteer veel. Alles wat mij raakt kan ik op die manier van me afschudden. Daardoor kan ik prima omgaan met mijn hooggevoeligheid. Ik ben ook opgeleid tot Reiki master en EMF-beoefenaar. Een tijd lang heb ik een eigen praktijk gehad. De opleidingen en workshops voor Reiki die ik na mijn ongeluk heb gevolgd hielpen mij persoonlijk om goed in balans te komen. Zo ben ik er achter gekomen dat je eigen lichaam heel veel zelf kan doen om te kunnen genezen. Mijn hooggevoeligheid is daardoor nog versterkt. Tegenwoordig behandel ik mensen niet meer bij mij thuis op de behandeltafel. Ik geef nu sessies via de telefoon, op afstand. Zo kan ik mensen die dat echt nodig hebben een extra duwtje in de rug geven.
Een mooi voorbeeld hiervan zijn twee bikers die lymfeklierkanker hebben. Bij een van hen is de ziekte weer actief geworden. Ze zijn een sponsortour begonnen door alle staten van Amerika. Het is hun laatste trip omdat ze niet meer beter worden. Ze maakten de reis voor een goed doel. Ze willen de hematologie afdeling van het Amphia ziekenhuis opleuken omdat ze er beiden zelf hebben gelegen. Daarnaast willen ze geld inzamelen voor het onderzoek naar lymfeklierkanker. Omdat er relatief weinig patiënten met deze aandoening te maken hebben is er door het kankerfonds niet zoveel geld beschikbaar voor onderzoek. Het geld gaat naar die aandoeningen waar de grootste groep kankerpatiënten aan lijdt. Ik begeleidde hen op afstand om hun tour een beetje draagbaar te maken en ik heb een aantal artikelen over hen geschreven. Ik heb ze negen weken lang gevolgd. Er hebben veel mensen gedoneerd. 26 september wordt de cheque in het Amphia ziekenhuis overhandigd. Die staat nu op € 19.678,-.
De kroon op mijn werk is dat mensen er iets mee kunnen dat mooi en nuttig is. Dienstbaar zijn aan de mensheid. Daar wordt ik blij van. Ik ben heel trots op onze hoofdredacteur Alex en het bestuur Geert en Liesbeth omdat zij er voor hebben gezorgd dat we met de krant weer met veel succes online zijn en nu meer lezers hebben dan dat we ooit hebben gehad.
Op zondag 4 oktober werden de Zuid-Nederlandse kampioenschappen judo georganiseerd door district Zuid-Nederland in sporthal Sporthuis in Gilze. Colin van Loon wist het brons te winnen tot 46 kg in de klasse onder 15 jaar. Dit geeft hem het recht om deel te nemen aan het Nederlandse kampioenschap op zaterdag 17 oktober in Hoogeveen.
Spiritualiteit tussen koloniale geschiedenis en nieuwe generaties. Een gratis toegankelijke publieksmiddag over Afro-Caribische, Surinaamse, Indische en Molukse spirituele tradities en volop ruimte voor dialoog met het publiek. Onderdeel van Maand van de Geschiedenis Breda.
Op zaterdag 24 oktober 2026 doet IVN Mark en Donge weer mee aan de Nacht van de Nacht. Dit is een landelijke actie voor minder lichtvervuiling en meer bewustzijn over het belang van donker. De activiteit vindt plaats op Landgoed Wolfslaar in Breda, in samenwerking met Boerderij Wolfslaar.
GaiaZOO heeft er een bijzondere bewoner bij. In de Zuid-Limburgse dierentuin is onlangs een reuzenmiereneter geboren. Het jong maakt het goed en verblijft samen met de moeder in het binnenverblijf, waar het zich af en toe al aan bezoekers laat zien.