Bij buurtsuper Albert Heijn aan het Heksenwiel gaat het nogal eens mis. Als controlfreak houd ik er het reilen en zeilen natuurlijk nauwlettend in de gaten. Na inmiddels 38 ‘betuttelgruttermissers’ in mijn dagboek te hebben opgetekend doe ik nu gewag van een recent incident. Nummer 39!
Onze nationale kruidenier tart de wetten der statistiek in absolute zin door in alle gevallen waar de werkelijkheid zich anders voordoet dan de belofte dit in het nadeel van de klant te laten uitpakken. Dit geeft aanleiding tot complotdenken.
Voor sommige situaties is er een rationele verklaring mogelijk, al is ook in die gevallen vaak de grutter aansprakelijk. Meestal kan niets anders dan een geplande campagne waarin de klant met opzet op het verkeerde been wordt gezet de oorzaak zijn. Dat is niet netjes!
Het meest schrijnend is het als de gebeurtenis zich afspeelt binnen een klant-medewerkerscontact, een van mens tot mens aanvaring. Oorlog in het klein, en zeker niet verbindend, zo blijkt uit onderstaande.
Onlangs dwaalde ik na een inspannende werkdag langs de superschappen en viel mijn oog op een mooie aanbieding: een doosje graanreepjes met kokos, zes stuks, verpakt per twee. Interessant want qua formaat passend in mijn lunchdoos en leuk als keuzeknabbeltje voor tussendoor. De prijs lachte me toe, 43 eurocent. Het ging weliswaar maar om zes keer 19 gram tarwevlokjes met 2,7 procent kokos, een halve gram per reepje, maar afgezet langs de huidige maatstaven is dat nog eens echt een aanbieding. Daar staat onze grutter ook om bekend.
Ik pakte er maar meteen twee doosjes van mee want die dingen passen natuurlijk in een holle kies.
Bij de kassa sloeg de sfeer om. Na een minuut of vijf kwam een enigszins corpulente dame met een bij de kruin samengebonden haardos aanstiefelen: “Sorry, ik had u niet gezien.” Dat moest er nog eens bijkomen! Ik had het er ondertussen gezellig gehad met een dame op leeftijd die net als ik het menselijk contact waardeert en daarom bij de betaalkassa in de rij was gaan staan. Deze dame zei gevat: “Ja, ik zet ook mijn bril niet graag op.” Zij kreeg hierop geen reactie. De caissière droeg iets blauws, maar het was geen uniforme bedrijfskleding. Zij onderscheidde zich duidelijk van het overig personeel en stond klaarblijkelijk hoger op de hiërarchische bedrijfsladder. Wat een voorrecht om door zo’n hooggeplaatste medewerkster te mogen worden afgerekend. Of niet?
Na de scansessie blijkt dat mijn felbegeerde knabbeltjes voor €3,29 op de kassabon terechtkomen, dus ik trek aan de bel!
Ik: “€ 3,29? Op het schap staat 43 cent, ik heb er mijn bril nog speciaal voor opgezet, het staat er echt.”
Zij: “Dat is de prijs per stuk, meneer.”
Ik: “Zes keer 43 cent is € 2,58, niet € 3,29. U praat onzin. U wil toch niet zeggen dat u dingen die in een gesloten verpakking zitten als losse onderdelen verkoopt? Ik denk dat u raar opkijkt als ik hier zomaar dozen ga opentrekken om er losse stuks uit te halen. Dit klopt niet.”
Ze had er ondertussen een lagere beambte op uit gestuurd om mijn melding te checken, omdat klanten nu eenmaal per definitie gewantrouwd dienen te worden binnen haar concern. De jongen kwam terug met een ontwapenende mededeling: “43 cent.”
“Ja, dat zei ik”, zei ik.
Zij: “Meneer, chocolade is op dit moment topduur, dat weet u. Ik geef u dit product niet voor deze prijs mee.”
Ik werd een beetje vinnig en antwoordde: “Chocolade is inderdaad duur geworden, vooral in uw winkel, maar dit product bevat helemaal geen chocolade! U kletst uit uw nek.”
Ze was niet te vermurwen en besloot met een doordringende blik te zeggen: “Toch geef ik u het niet mee voor deze prijs.”
Ik: “Ik weet genoeg! Een fijne avond verder.”
Het gesprek was afgelopen; de klant met ongepast dedain geschoffeerd.
Zij heeft er niets mee gewonnen, op deze column na dan.
Traditioneel staan op Tweede Pinksterdag de Bredase Nassaus en hun leven in onze stad centraal. Op allerlei manieren is hun aanwezigheid ook nog steeds zichtbaar, zoals het stratenplan, de Grote Kerk en het Kasteel. Maar ook ten aanzien van de ligging van het huidige Begijnhof, het Valkenberg en de prominente aanwezigheid van het Spanjaardsgat heeft de familie Van Nassau zich laten gelden.
Wat een heerlijke combinatie… Het Brabantse worstenbroodje ontstond als een manier om vlees langer goed te houden. Het vlees werd dun gewikkeld in brooddeeg en dan gebakken. Het wordt gegeten bij speciale gelegenheden zoals kerst, carnaval en dan vooral samen met familie en vrienden. Het worstenbroodje is onlosmakelijk verbonden met Noord-Brabant. Er zijn vele varianten op het recept, van zowel bakkers als van mensen thuis.
Aan het Weidehek in de Haagse Beemden wordt momenteel flink gebouwd. Op een mooie locatie verrijzen maar liefst twintig bedrijfsunits.
De Graaf: ´Open voor jou’, is dé slogan die past bij wat onze school, GRAAF ENGELBRECHT, wil uitstralen. Er volgt een serie interviews van leerlingen met hun grootouder(s) of gewoon met een buurman, of: bijzonder: met oma over overleden opa. Kortom weer prachtige, grappige, ontroerende verhalen/interviews. Leerlingen vinden deze opdracht in het kader van burgerschap echt heel erg leuk om te doen.