Graaf Producties legt de lat weer wat hoger met ‘Bloed Mooi’

Dan begint het. De voltallige schoolband, solisten en de Yamaha blazersklas zetten in met trage maar complexe muziek. De blazersgroep deed vorig jaar voor het eerst mee. Toen speelden ze eenstemmig maar nu hebben ze allen een eigen ‘stem’ gekregen in een prachtig warm klankpalet, waarin je alle instrumenten afzonderlijk kunt ontdekken.

Een forse groep spelers, hoofdzakelijk meiden, allemaal met plaksnor, jongens dus, druppelt het podium op. Allen dingen naar de gunst van ‘Ava’. Ze komen goed tot leven. Het karakteriseert de dynamiek van de voorstelling: het is vlot getimed en wordt nooit saai. Al snel verdwijnen ze weer. De hunkerende aanbidding van Ava dreunt door het hele stuk heen: Ava, Ava, Ava!

Op dat moment is nog niet bekend wat de functie is van het opvallend helder gekleurde element midden op het podium, waar de vormgevingsgroep zich op heeft mogen uitleven. Het blijkt een Cupidoaltaar te zijn. Verder maakten ‘de creatievelingen achter de schermen’ onder meer mooie banners om de speelruimte aan weerszijden te markeren en een zitbankje dat het midden houdt tussen een omgevallen Romeinse tempelzuil en een raket. Het zet de toeschouwer aan het denken. Het blijft tenslotte gewoon bij een creatief zitelement.

Dan komen twee meiden op. Wie is Ava? Dat weten ze zelf ook nog niet. Wil jij Ava zijn? Aan kleerhangers dalen twee jasjes neer. Een met geborduurde bloemen erop, die is van Bloem. De andere is glimmend lichtblauw: Ava!  In opeenvolgende scènes wordt de rol van Ava steeds door een ander meisje opgepikt. Iedereen wil Ava zijn, maar niemand wil Ava zijn. Ze is goed, ze is slecht.

Femme fatale

Ava heeft zichzelf ingeprent zich alleen te willen verloven met de jongen die sneller kan rennen (op de drie kilometer!) dan zij. Leggen ze het af tegen haar, dan brengt ze hen om. De teller staat op zestien, desondanks staan potentiële minnaars bij bosjes in de rij voor haar. Er wordt gezongen ‘If the world…’ van Bruno Mars en Lady Gaga.

Weer zijn er meerdere minnaars met snor: Ava, Ava, Ava! Ava valt niet te vermurwen met beloftes als: Jongens zijn begeerlijk, mooi, onbereikbaar, ze lokken je als een magneet, ze zijn cool. Dicht bij zijn wang ruikt hij heerlijk, bij zijn hals ook, …en tenslotte in opperste vervoering: Zelfs zijn ogen ruiken lekker! Ava verzucht: “Ik ben méér jongen dan al die jongens bij elkaar!”

Er volgt een stormachtig ballet, vliegensvlug, in een rennende modus. De zaal wordt gevuld met een James Bondachtig sfeertje. De openingssong uit de musical Fame wordt ten gehore gebracht: ´I’m gonna live forever’.

De bewonderaars van Ava gaan fitnessen, maar dikke biceps…, daar heb je niks aan als je moet rennen. Op de podiumvloer is een renbaan weergegeven. Niemand wil Ava zijn, iedereen wil haar hebben. Dit dilemma wordt onderstreept met een klassiek ballet dat handelt over ‘Anders zijn’: Ik wil het niet… In Ava’s eigen woorden:“Ik wil dat ook willen. Maar ik kan het niet willen. Want ik wil het niet.”

Cupido

Cupido wordt gespeeld door docent Rob Goossens. Gehuld in strakke witte broek en dito overhemd oogt hij als een tijdloze godheid. Een speelster op het podium merkt droogjes op “Wie ben jij? Cupido? De vorige was knapper.” Het kan Cupido niet deren. Zijn pijl treft… Ava!

De drie zangeressen Elise, Charissa en Nienke verkondigen: “And now you do what they told ya”, een toepasselijke frase uit ‘Killing in the Name’ van Rage Against the Machine. Ava heeft het er maar moeilijk mee. Ze verliest met rennen, haar benen laten het afweten. De jongen die zich gelukkig mag prijzen wil haar bij nader inzien toch liever niet. De zangeressen vallen in met ‘You know I want you’, uit Rewrite the Stars uit de musical The Greatest Showman.

Conclusie

Ava is een dynamische, multidisciplinaire productie met gedurfde, experimentele trekjes. De jongens worden, op twee na, gespeeld door meiden. Is dat uit nood geboren? Productieleidster Alma van Ginneken: “Je moet je kwetsbaar durven opstellen, daar blijven jongens nog wat huiverig voor.”

Het is een megaklus geweest waar 56 deelnemers een jaar lang hard aan gewerkt hebben. Waarom? Bijvoorbeeld om wispelturigheid, onzekerheid, liefdesperikelen, faalangst en euforie, ja alles wat er in ‘Bloed Mooi’ passeerde persoonlijk te leren overwinnen.

Het programmaboekje mag natuurlijk ook niet ontbreken.

Alle deelnemers aan deze voorstelling staan in het boekje vermeld. Een mooi aandenken.