Deadline stress

Wat nu? riep de Franse generaal Pichegru toen hij in 1794 bijna stuk liep op een sterke Hollandse verdedigingslinie bij het Hollands Diep. Jammer voor hem duurde het nog een paar eeuwen voor de brug en de A16 kwamen.

Uit pure verveling ben ik later in de middag maar op mijn motortje geklommen en in de wijk gaan rondtuffen. Op die tijd kom je wel met de meest verrukkulukkuh keukengeuren in aanraking, de Indische specerijen trekken mij persoonlijk het meest aan. Helaas zijn er ook geuren, vermoedelijk van een overjarige zuurkoolprak die in de magnetron verkoold dreigt te worden. In het buitengebied hebben velden met uien de voorkeur. 

Ik zoef langs de Asterdplas en daar is het gezellig druk met badgasten. De buitenterrassen bij de neringdoende uitbaters van etablissementen in WC Heksenwiel zijn vol bezet. De zon schijnt zonder hinder van wolken en de warmte begint mij te doordrenken omdat ik gekleed ben op temperaturen dichter bij het vriespunt. Met kleffe oksels rijd ik mijn eigen straat weer in, vlucht naar binnen om het aantal lagen kleding te verminderen en amechtig hijgend op mijn sofa neer te storten… en effe te zeppe op de kijkdoos.

Tis avond geworden en ook nu proberen de flikken uit Maastreegh indruk te maken, jammer maar helaas.  Sinds ‘vriendje’ Victor volgend seizoen niet meer welkom is bekijk ik de verrichtingen van de flikken met scepsis en dus andere ogen. Iets wat een collegiaal tikje van Eefje tegen de maagstreek van Wolfs had moeten voorstellen leek mij meer op een snoeiharde 4e dan karatebeuk te zijn, waarop Victor licht geschokt reageerde. Kortom, dit wordt never nooit de romance tussen het tweetal, waarop het kijkvolk ooit vurig had gehoopt.

Teneinde raad schakel ik over naar net 20 waar ik de snookerfinales volg met kerels als Judd Trump(!), Keiren Wilson en Neil Anderson. Whiskey, Tango, Foxtrot!!! dat is pas echt genieten als je ziet wat een stunts deze knapen uithalen met hun legertje kleurballen.

Ik herinner mij op zo'n moment mijn ervaring met snookeren toen ik op herhaling moest in de jaren 70. Er waren regelmatig matpartijen, waarbij met name de snookerballen op ooghoogte door de ontspanningsruimte van het Protestants Militair Tehuis vlogen op zoek naar onoplettende voorbijgangers. Als de MP erbij geroepen werd, was de rust snel terug totdat de MP weer vertrok. Ach, de herinnering aan die romantische tijd blijft een mens toch wel bij. Maar dit even terzijde.

Even doorzappen, en tot mijn niet geringe vreugd stel ik vast dat het jongmens Verstappen zich in Japan op poleposition geracet heeft en alle sushikauwers ver achter zich liet. Het was wel even spannend om op dat circuit plankgas te geven. Hierbij gingen mijn gedachten uit naar die gozer wiens oren in de brand van zijn bolide zijn achtergebleven. Niki Lauda was zijn naam, herinner ik mij, en dacht aan alle opticiens ter wereld die nagedacht moeten hebben over de ontwikkeling van een zonnebril die je kunt dragen zonder oren. Geen enkele reactie uit die tak van sport. Hebben ze dan toch niet voor niets duct tape uitgevonden?

Het is zaterdag geworden, de voedseltocht is gedaan, de zon schijnt en dat lijkt een ideale startpositie voor een rondje brommen, ware het niet dat de temperaturen op dit moment nog aan de Noordpool doen denken.