Er is werk te zien van meer dan dertig getalenteerde kunstenaars. We bezochten een paar interessante locaties in het bijna tien kilometer lange traject.
Patricia van Nijnatten-Derks, 69 jaar, geeft sinds vijf jaar schilderles aan een groep ouderen in Prinsenbeek. In de Rijf is een expositie van het werk wat haar cursisten allemaal maken. Ze heeft er ook een deel van haar eigen schilderijen hangen.
Wat is jouw drive als kunstenares?
Patricia:”Ik vind kunstenares wel een heel groot woord. Ik zie het zelf vooral als bezig zijn met kunst omdat mijn vingers het niet kunnen laten iets te creëren. Ik vind dat niet alleen heel leuk maar het geeft mij een goed gevoel. Als ik aan het schilderen ben dan raak ik los van alles. Niet dat ik een depressief type ben. Maar het is meer dat ik in mijn creatieve bubbel bezig kan zijn. Ik vind het vooral leuk om dat gevoel over te kunnen dragen aan andere mensen. Dat is ook de reden dat ik mij vijf jaar geleden heb aangemeld als vrijwilliger. Ik geef sinds die tijd les met veel plezier. Ik vond dat wel spannend. Maar ik ben er toen binnengestapt nadat ik het had aangeboden. Er waren tien cursisten en ik ben gewoon begonnen en dat heeft heel goed uitgepakt. We zijn niet alleen een schilderclub maar ook een sociale club.”
Hoe omschrijf jij jouw werk?
Patricia ”Ik ben iemand van vormen met een bepaald soort kleurgebruik. Ik schilder vrij strak. Af en toe ga ik wat losser schilderen al heb ik de neiging weer snel naar het strakkere werk te gaan. Af en toe gebruik ik een echt model zoals mijn eigen man die op een schilderij in de expositie weergegeven is als iemand die gedachten verzonken is. Maar het kan ook een samenvoeging zijn van modellen die ik in een tijdschrift zie. Daarin vallen mij dan bepaalde dingen op waarvan ik een schets maak. Daarna maak ik er een schilderij van. Bijvoorbeeld van iemand die op haar ziel getrapt is.
Heb je voor de komende jaren mooie plannen met de kunst?
Ik zit op de IKO, de kunstacademie in het Belgische Hoogstraten, waar ik les krijg in schilderen. In 2012 ben ik begonnen met schilderen als autodidact. Op een gegeven moment loop je toch vast. En dan wil je groeien. In september begin ik bij de IKO aan het vierde jaar. Het vijfde jaar is het afstudeerjaar. Dan wordt ik zeventig. Door de studie kom ik in een heel andere dynamiek. Het contact met leerlingen en docenten werkt inspirerend.
Ad Machielsen creëert pakkende kunstwerken met onderwerpen als natuur en sport. Samen met zijn zoon exposeert Ad een aantal van hun mooie werken. Zijn zoon heeft drie schilderijen gemaakt waaronder een fraai naakt.
Hoe lang schilder jij al?
Ad: ”Ik schilder al vanaf mijn vijfde jaar. Mijn omgeving viel het op dat ik snel klaar was met het maken van een tekening, en dat het dan ook echt ergens op leek. Dit tekenen zat echt in me en is altijd in beweging gebleven. Ik heb even op de Sint Joost gezeten. Dat was voor mij iets minder aantrekkelijk. Ik werd gedwongen om modern te doen. Op abstracte vormen. Ik heb er wel iets aan gehad. Ik kon het wel, dat modern doen, maar het lag mij niet zo. Ik wilde graag realisme. Maar daar werd voor mij te weinig aandacht aan gegeven.” In het schilderij van het Puttertje heeft Ad het realisme en abstractie mooi gecombineerd. “De klant wilde graag een schilderij van het puttertje maar dan op een groot formaat. De achtergrond heb ik abstract ingevuld.” Na de Sint Joost ben ik individueel verder gegaan als kunstenaar. Ik kreeg bijvoorbeeld opdrachten voor het schilderen van een paard of een landschap. Het schilderij met een kudde olifanten is geïnspireerd op foto’s uit een reisfolder. De olifanten en het bos komen uit de folder. De rest is verzonnen.”
Ad is in staat uit al die losse elementen een connectie te schilderen tussen de onderwerpen in zijn werk. Het gaat leven.
Ad: “De connectie die ik schilder komt voort uit mijn creativiteit.” Het schilderen zit bij Ad in de familie. “Mijn vader kon goed tekenen maar schilderen was er niet bij.”
Heb jij je zoon bijgestuurd bij het schilderen?
Ad: “Ja, die heb ik af en toe bepaalde technieken bijgebracht zoals kleurengebruik en compositie.”
Komt er in de toekomst een schilderij dat jij en je zoon samen gaan maken?
Ad: “Vooralsnog niet. Ik weet niet of je dat wilt.”
Marion van der Wal exposeert samen met Evy van Hulten in de vestibule van de kerk. Evy is specialist in het schilderen van natuur. Ze schildert loepzuiver dieren uit de natuur. En dan niet naschilderen maar echt vanuit haar zicht op de natuur.
Evy, Schilder je al lang?
Evy:”Ik schilder al zolang als ik mij kan voorstellen. Je moet schilderen vanuit je zelf, anders komt het niet over.”
Heb je plannen om naar de kunstacademie te gaan om daar nieuwe technieken te leren?
Evy: ”Dat was ik van plan. Maar uiteindelijk is de kunstacademie ontzettend duur en er zijn niet heel veel banen mee. Ik zie de kunst als een tijdelijke hobby en daarna ga ik weer iets anders doen. Ik zal dan wel af en toe in mijn vrije tijd blijven schilderen. Ik heb het plan om iets met social work te gaan doen.
Marion: ”Die klaproos is het symbool van mijn leven. Ze komen altijd weer op. Ik maak vooral zielsbeelden en geen schilderijen. Ik kan ook niet zeggen wat ik schilder. Maar het beeld komt. Als harten in de kunst elkaar ontmoeten dan is het kunst. Als er een connectie is van de kijker en een van mijn schilderijen is er sprake van kunst. Dan werkt het.”
Hoe is het maken van kunst bij jou ontstaan?
Marion: ”Ik heb eerst aan beeldhouwen gedaan. En daarna ben ik 2017 gaan schilderen met een groep mensen. Zonder beeld maar gewoon je verf op doek zetten. Ik heb bij het schilderen een bepaald gevoel. Over iets in het nu of het verleden. Dat kan van alles zijn. Een gevoel wat ik bijvoorbeeld niet wil. Dan juist dat ga ik dat schilderen. Ik schilder ook het gevoel wat ik heb op een bepaald moment. Mijn gedachten. Soms laat ik zien dat als je bij problemen dicht bij jezelf blijft dan kom je daar altijd weer uit een bepaalde situatie. Het geeft vrijheid.
Wanneer is het schilderen bij jou begonnen?
Marion: ”Toen ik drie jaar oud was wilde al weten hoe bepaalde dingen werkten. Ik hou ervan mijn geest rust te geven door te plaatsen. Door die lagen te kunnen doorvoelen. Op verf kom je steeds dichter bij jezelf. Als ik iets schilder met bepaalde kleuren is dat mijn gevoel op dat specifieke moment en er zit dan ook nog een verhaal in. De kleur rood staat voor agressie in de wereld. Groen is kennis zonder oordeel en groen ik ook de kleur van de natuur. Groen kan daarom rood bestrijden al zal rood nooit helemaal uit de wereld verdwijnen. De kleur geel staat voor groei. Ik ben iemand die heel graag doorgeeft en laat daarom mensen bij mij thuis schilderen. Ik stimuleer hen dan. Als ik mensen waardeer en de mogelijkheden vertaal naar waar zij meer bezig zijn, kunnen zij met steeds meer zelfvertrouwen iets op doek zetten. Ik werk ook in de zorg en vindt het fijn om daar mensen de laatste termijn van hun aardse bestaan nog echt te laten leven. Daardoor heb ik mijn hart kunnen helen. Met oude mensen heb je de rust en de wijsheid. Dan ga je samen kijken wat liefde is. Dat kunnen ze dan delen, ook de moeilijke dingen en kunnen zij rustig heengaan. Daar hebben ze recht op.
Carlos Staelens heeft een ingenieuze robot van hout gemaakt met allemaal geheime lades. De groei van de man door zijn leven heen. Helemaal onderop staat een ladekastje in de vorm van een been. Tweedimensionale figuren, geïnspireerd op de Amerikaanse pop-up kunstenaar Keith Haring. Het kastje in het bovenbeen bevat driedimensionale tekenmodellen, van onder naar boven van grijs naar goud, het grote bezit. De romp is aan een kant gewijd aan de vorming van bezit en aan de andere kant aan de genoegens van het delen van bezit. Het hoofd is vormgegeven met Mondrianesk masker. Het kan opengeklapt worden. Je ziet de mens aan het einde van zijn leven met wat hij heeft bereikt en vergaard. Boven zijn hoofd verrijst een grijze gestalte in de vorm van een wezen van Keith Haring. De cyclus is rond.
Zijn vrouw vond het niet gepast om de wat stevigere familieleden als model te gebruiken. Daarom zien we de kunstenaar in een zelfportret overgoten met een Boterosausje, als gezellige dikkerd!
Charlie Chaplin is een schilderij dat de vergankelijkheid van roem verbeeld. Het is in kleur en wat opvalt is dat de komiek van de zwart films lichtblauwe ogen had. Het bijzondere aan het kunstwerk is dat het is gemaakt door met de duim met overgebleven as van de gewijde as van aswoensdag te schilderen.
Deze zondag is de Kunstroute nog te bezoeken van 12.00 tot 17.00 uur
Amateurkunstenaar Loes Alewijnse-van Boxel (1948) exposeert met haar kleurrijke schilderijen van 19 april tot 19 juni in Buurthuis Gageldonk. Haar schilderijen geven een inkijkje in haar fantasie, want naschilderen is voor Loes uit den boze. Haar kunstwerken zijn te zien in de gang en in de grote zaal van het buurthuis tijdens de reguliere openingstijden.
In het laatste weekend van mei is het tijd voor het grote loopspektakel: de Haagse Beemden Loop. Dit jaar met de volgende onderdelen: de fantastische Kids Obstacle run, de 5km, 10 km en de 15 km. Schrijf je snel in.
40 jaar Gilde De Baronie, ervaring die waard is om te delen. Het Gilde De Baronie viert van donderdag 28 t/m 30 mei het 40-jarig jubileum. Op vrijdag 29 mei, de dag van de oprichting, gebeurt dat met de vrijwilligers en de vele partners uit de stad in de Grote Kerk van Breda. Burgemeester Depla zal tijdens deze bijeenkomst spreken over de betekenis van vrijwilligerswerk voor de samenleving.
Een vast onderdeel bij burgerschap voor het vak maatschappijleer is een interview met een persoon uit een andere generatie. Deze gesprekken zijn ontroerend, grappig, leerzaam en bovenal herkenbaar. Het geeft de leerlingen inzicht in de levens van oudere personen (vaak de Opa en Oma) en leert hen op andere wijze te kijken naar de maatschappelijke ontwikkeling. Met heel veel plezier werken de leerlingen aan deze opdracht. Vandaag: Een interview met de oma van Britt uit Atheneum 6.