Rond 06.15 klinkt er voor de vroege vogels die vanochtend van en naar Breda met de trein willen reizen een teleurstellend ‘Computer says no’. Vanwege een systeemstoring ligt het treinverkeer van en naar Breda volledig stil.
Het is druk op de perrons. Uit de luidsprekers volgt na het bekende bim bam bom de vertrouwde damesstem om de wachtenden mee te delen welke treinen niet rijden. Op de mededelingenborden is af te lezen dat een na de andere trein valt uitvalt. Totdat duidelijk is dat er een systeemstoring is die zeker tot 08.45 uur gaat duren. Het werd uiteindelijk 11.30 uur.
De wachtenden kijken elkaar niet aan. Niemand zegt iets. Lethargisch turen de reizigers op hun telefoonschermpjes om te controleren of er nog andere mogelijkheden zijn om hun bestemming te bereiken. Er is ook geen personeel te bekennen om enige toelichting te verschaffen over de situatie. Als bewijs van de vertraging maken de meesten een foto van de informatieschermen op het perron. Daarmee kan aan de baas of de leidinggevende in ieder geval een bewijs van de reden van het te laat komen worden overlegd.
Een meisje belt haar moeder en begint te huilen. Ze moet naar een begrafenis. Haar moeder biedt haar aan om de busreis naar Utrecht te vergoeden opdat ze toch aanwezig kan zijn. Met gebogen hoofd lopen de reizigers achter elkaar gelaten naar de roltrap om naar de centrale hal te gaan. Terwijl de meesten al beneden zijn komt er langzaam een meneer aanlopen. Hij is niet zo goed ter been. De roltrap stopt ermee. Hij is niet blij met de situatie. “Ik heb straks een afspraak in het ziekenhuis is Rotterdam. Ben ik extra vroeg vertrokken om een trein eerder te nemen. Rijdt de trein niet. Dan hoop ik maar dat de lift het nog doet. Gelukkig voor de meneer kan hij met de lift naar beneden.
Beneden in de hal is het druk. Een boze mevrouw: “Het is ook altijd wat bij die NS! Zijn het geen blaadjes op de rails dan zijn het wel een paar sneeuwvlokken. Dan ben je blij dat het een keer goed weer is gaan die gasten weer staken! En dan gaat de prijs meteen omhoog. Ze hadden dat spoor nooit moeten privatiseren, echt!”. Een jongeman is blij: ”Ik woon hier vlakbij en spring lekker nog even mijn bed in. Hoef ik even niet naar dat stomme werk van me.”
Als dan later op de dag het computerprobleem is opgelost lijkt het alsof er nooit een vertraging is geweest en is iedereen weer blij. Alles went.
Ik voel het hete strandzand mijn voetzolen mishandelen, de soft ijshoorn in mijn hand druppelt al gekleurd vocht en het wordt tijd dat ik de bestemming op mijn verwassen badhanddoek op het strand bereik, pal naast een gigantische kuil in het zand
Het is groot nieuws in Nederland: mensen die geopereerd moeten worden wegens een ziekte gaan vaak onder het mes. Maar als de patiënt onder narcose is wordt er op de knop van een computer gedrukt. En dan?
Zondag 22 februari maken de natuurgidsen van IVN Mark & Donge een lange wandeling over de oude landgoederen ten zuiden van Breda.
Het Liesbos lijkt een saai bos, maar in de winter is het er toch speciaal. Vriesweer, wind en regen kunnen ons niet deren, het blijft een verrassing hoe de winter zich manifesteert. Natuurgidsen trekken er altijd op uit.