Motorseizoen 2025

Op een zaterdagochtend bij een motorfietsdealer aan het Spinveld vroeg de verkoopmedewerker of hij mij kon helpen. Zeker, zei ik, wees op een blauwe Yamaha XV 535 Virago. Die wil ik hebben, wanneer kun je hem bij mij thuis afleveren? ‘S mans mond viel open van verbazing. Of ik van een andere planeet kwam. Hij wilde diepzinnige gesprekken voeren over alle ins en outs van een motor. Ik dus helemaal niet, jammer voor hem. Hij vermande zich en beloofde na het weekend het voertuig af te leveren. Afsluitend als het u belieft nog wel 9000 pietermannen aftikken om uw droom waar te maken sprak de verkoper beleefd. Probleem was dat ik geen motorrijbewijs en dus ook geen verzekering had. Jammer voor mij.

Een paar dagen stond de motor gruwelijk te glimmen in mijn garage en bood ik geen weerstand meer, klom erop, zette een in der haast gekocht helmpje, type Calimero, op, startte de motor en begon mijn avontuur op de stille wegen In het gebied benoorden de Kroeten. Dit ging enkele weken goed tot ik op een sombere dag uit de Koperstraat de Westerhagelaan wilde oprijden. In die tijd was het Total pompstation nog in aanbouw. Er kwam een taxi de Koperstraat inrijden, terwijl de chauffeur naar de bouw van het station bleef kijken. Hij maakte de bocht zo ruim dat er voor mij geen andere plaats was dan de motorfiets in zijn radiateur te parkeren, waarbij ik na een volstrekt mislukte, maar gracieuze dubbele Rietberger over de motorkap van de taxi werd gelanceerd en ik aan de andere zijde op mijn postzegel landde. Snel de motor verborgen, handjeklap met de taxichauffeur gedaan en ieder betaalde de eigen schade. Dure ervaring rijker, illusie armer. Wat  heb ik geleerd van dit kostbare voorval? In mijn benevelde brein alleen maar dat alle automobilisten stapelgek, antisociaal en rijp zijn voor TBS met dwangverpleging. Pas later kwam ik erachter dat de waarheid ietwat genuanceerder was.

Het was tijd om aan het rijbewijs te gaan werken. Dat viel wel, maar niet mee! Na een indrukwekkende serie van dramatisch verlopen examenritten door Breda werd ik 33 jaar geleden bevorderd tot gecertificeerd motormuis. Ik had voor mijn volharding in mijn strijd een medaille en oorkonde van de stad verwacht! Nee dus.

Twee jaar na aankoop van de fiets haalde ik het roze papiertje na 4 mislukkingen:

Poging 1. Met mijn kennis van de verkeersregels was van alles mis. Een rijstijl die meer in films met Tom Cruise paste en de examinator tot wanhoop dreef.

Poging 2. In de Chopinstraat, een zijstraat van de Baronielaan begon ik bij een splitsing van het rijvak enorm spook te rijden en bleek ik een blauw verkeersbord met witte pijl, ter grootte van een UFO, gemist te hebben.

Poging 3. Op de rijksweg kreeg ik een grote strontvlieg in mijn gezicht en wreef met mijn rechterhand de zaak glad. Foutje, bij 100 km per uur liet ik mijn gashand los. Over de intercom hoorde ik de examinator luid tandenknarsen. 

Poging 4. Remmen bij een oversteekplaats. Ik remde spontaan en te hard. Achter mij hoorde ik gierend remmen en een stadsbus waar ineens vier man aan het stuur lagen. Enige weinig flatteuze opmerkingen over de intercom. 

* 1992 Glorie!, na een moedig gedragen frustratie mocht ik eindelijk volledig legaal de openbare weg op!! 

Ik heb in de jaren erna helaas nog twee valincidenten gekregen. Eén was bij een oversteekplaats waar ik mijn voorrem te hard inkneep, ik over het stuur vloog en met mijn gehelmde bol tegen de stoeprand eindigde. Ik sloeg mijn ogen op en iemand, die ik vaag herkende, vroeg mij: “ ben je gevallen met je brommer?” Ik antwoordde bloedchagrijnig: “Zo stap ik altijd af!”

Nu ben ik onlangs aan mijn 8e motor begonnen en daarmee tuf ik zeer op mijn gemak en rustig met kamerbrede grijns op mijn voorgevel door de buitengebieden rond ons Breda. Wees dus maar gerust, burgers van de Haagse Beemden.
Happy days are here again…