Onlangs vond in VUE cinema in Hilversum de première plaats van de film ‘Stuk/gemaakt’. De vijfenveertig minuten durende film is bedoeld als aanzet voor discussies op middelbare scholen over de gevolgen van seksueel misbruik. Karin Bloemen heeft zich ingezet om deze film mogelijk te maken.
Waar gaat de film over?
In onze maatschappij zijn een op de twee vrouwen en een op de vijf mannen seksueel misbruikt. De meeste slachtoffers kampen later in hun leven met de littekens die het misbruik in hun psyche heeft achtergelaten. Ze zouden het liefst terug gaan in de tijd om te voorkomen wat er ooit is gebeurd, maar dat is niet mogelijk. Behalve in de film ‘Stuk/gemaakt’. Met een tijdmachine kan een hulpverlener terug geflitst worden naar het moment dat een slachtoffer werd misbruikt. In de meeste gevallen kan deze held het verleden beïnvloeden, maar niet altijd. De boodschap is dat er in gevallen dat het vergrijp niet ongedaan kan worden gemaakt diverse hulpverleningsinstanties klaarstaan om te helpen bij de verwerking van het gebeuren. Om de rolprent interessant te maken voor middelbare scholieren is het onderwerp verpakt in dit futuristische verhaal. In de film worden een jongetje in de kleedkamer, een vijftienjarig meisje in een auto en een achttienjarige studente in haar kamer misbruikt. Alles wordt braaf en netjes verbeeld en er zijn geen nare beelden zichtbaar: er wordt gesuggereerd! Ouders van de leerlingen die de film zien hoeven zich geen zorgen te maken dat hun minderjarige kroost extreme beelden gaan zien. Er wordt in de film volstrekt geen naakt getoond en de acteurs die de slachtoffers spelen blijven allemaal kreukvrij in hun filmkostuum, maar de boodschap is duidelijk.
De bekende actrice, zangeres en cabaretière Karin Bloemen werd door uitvoerend producent Tanja Leguijt gevraagd om haar bekendheid aan te wenden voor de film. Via haar netwerken konden veel sponsors worden aangesproken om de film mogelijk te maken. Karin Bloemen had veel redenen om zich in te zetten voor het project: “Seksueel misbruik slaat een wond in elke mens die hiermee te maken heeft gehad. In de film wordt duidelijk waar het echte leed zit. Veel slachtoffers hebben de wens om het gebeuren van toen uit hun hoofd te halen. Als je dit zelf niet kunt doen is er gelukkig een helpende hand van instanties met professionele hulpverleners. Het punt is dat als je er niet over praat de dader beschermd wordt. Daarom is deze film zo belangrijk omdat het een gesprek aanmoedigt. Als je er wel over praat kun je jezelf beschermen, dat werkt genezend. Een goede vriendin van mij is in haar leven sexueel misbruikt en daarom weet ik hoeveel impact zoiets heeft in je leven. Zelf ben ik van mijn achtste tot mijn veertiende sexueel misbruikt door mijn stiefvader. Het heeft diepe psychische wonden achtergelaten. Het grootste probleem is dat slachtoffers er niet over durven te praten. Dat komt door de gêne, de schaamte. En als je er dan toch over praat krijg je vaak te horen: “Doe niet zo stom”, of verontschuldigend: “Ja zeg, hoe moet je dan duidelijk maken dat je een meisje leuk vindt.” Kinderen durven er meestal niet over te praten omdat ze dan hun familie of naasten verraden. Daarom zeggen de slachtoffers maar niets terwijl het leed doorvreet. In hun hoofd zijn ze steeds op zoek naar een redder. Toen ik gevraagd werd om mee te helpen om het project mogelijk te maken had ik het script niet gelezen. Ik wist natuurlijk wel ongeveer waar het over ging, dat is duidelijk. Het is een prachtige teaser geworden om een gesprek of discussie te openen onder deskundige begeleiding. De doelgroep zijn twaalf- tot achttienjarigen. Als leraren op scholen iets rondom misbruik signaleren is het voor hen heel moeilijk om daar iets mee te doen. De protocollen en de meldcode zijn tegenwoordig heel heftig. Dit project kan het melden en het erover praten versnellen. Voor de slachtoffers is dit zó belangrijk. Wellicht kan deze film de redder zijn waar zij zo hopeloos naar op zoek zijn.”
In haar autobiografie ‘Mijn ware verhaal’ heeft Karin Bloemen haarscherp beschreven waarom geheimen je geest kunnen verwoesten.
Tanja Leguijt speelt een van de hoofdrollen in de film. Ze is in de film een arts die de gezondheid van de hulpverlener die met een tijdmachine naar het verleden wordt geflitst in de gaten houdt. Daarnaast heeft ze als uitvoerend producent veel werk verricht bij onder andere het werven van sponsors. Tijdens dit traject kreeg Tanja te kampen met grote gezondheidsproblemen. Er zijn bij haar meervoudige compressiesyndromen geconstateerd waaronder het zogenaamde notenkrakersyndroom. Door de aandoening drukken lichaamsweefsels op zenuwen, organen en bloedvaten. Bij het notenkrakersyndroom zit de ader die het bloed uit de linkernier afvoert beknelt tussen de aorta en de grote darmslagader. Hoewel een operatie noodzakelijk was heeft Tanja voor haar activiteiten met de film de operatie een maand uit kunnen stellen. Tijdens een zware operatie werd haar linkernier naar de rechterkant in haar lichaam verplaatst. Een zogenaamde autotransplantatie. Ze schroomde niet om dit gebeuren in te zetten om nog meer sponsors te werven voor de financiering van de film. Tevens was het voor haar een manier om de varianten van de onbekende compressiesyndromen meer bekendheid te geven. “Ik kan er patiënten die aan deze aandoening lijden mee helpen”, aldus Tanja.
De gedoneerde € 10.000 bleek niet genoeg om alles te kunnen realiseren en het budget werd zelfs nog iets overschreden. De bouw van de tijdmachine hakte flink in het budget. Regisseur Richard Dijkema heeft de première in de chique locatie uit eigen zak betaald. Het is een compliment voor de acteurs dat zij zonder salaris aan dit mooie project hebben meegewerkt. Om een ander te helpen. En dat is het mooie wat kunst voor de medemens kan doen.
Wijkcentrum Alexberg werd op 17 december feestelijk geopend. Vanaf die tijd zwaait sociaal werker Ralph Koolen samen met een team van vrijwilligers de scepter daar. Maar wie is Ralph? HBNMP ging bij hem langs zodat hij zich kan voorstellen aan de wijkbewoners.
Van 20 maart tot en met 29 maart is er een nieuwe kunstexpositie op De Nispenhoeve. Een jubileumexpositie. In 2016 zijn Wilma en John Heller gestart met kunstexposities in hun Vlaamse schuur. Deze expositie is bovendien de vijfentwintigste, een jubileum met een zilveren randje.
Je zou een kerk misschien het beste kunnen omschrijven als een groep leerlingen van Jezus Christus. De boodschap van liefde, die door Hem uitgeleefd en verkondigd werd, is nog steeds springlevend.
Meestal zijn nacho's niet echt een hoofdgerecht maar om lekker te snacken bij een drankje. Dit recept is echter wel voedzaam genoeg. Wellicht om het te combineren met een lekker kopje (tomaten)soep! Een hoofdgerecht voor 4 personen, bereidingstijd 20 minuten en ca. 10 minuten oventijd.