NIMBY … Please!

Mijn eerste gedachte bij het openen van dit document was: oh no, daar gaan we weer! Ik herinner me dat er geruime tijd geleden in de aula van de Graaf Engelbrecht school aan de Ganzerik infoavonden werden georganiseerd met wijkbewoners en een select gezelschap gemeentemedewerkers om over de indeling van de Landgoederenzone van gedachten te wisselen. De zone is al jaren onderwerp van gesprek.

Het werd mij op die avonden duidelijk dat er ter plekke geen besluiten konden worden genomen. Met enige regelmaat werd door middel van stemverheffingen aangedrongen op versoepeling van toentertijd onwrikbare standpunten van de gemeentelijke visie.  Naast deze gemeentelijke voorlichtingsstructuur is er ook een klankbordgroep actief met bewoners onder leiding van een projectmanager van de gemeente Breda. In de ontwikkeling van de zone is een aantal stappen, c.q. nog te nemen stappen, genomen zoals, met dank aan AI, daar zijn:

*Voorbereidend onderzoek

*Ontwikkelen van ruimtelijke visie / herindelingsvoorstel

*Participatie- en communicatieactiviteiten

*Verdere toetsing & wettelijke procedures

*Aanvullende studies en maatregelen

*Implementatie en monitoring:uitvoering van landschapsherstel, aanleg paden, bomenplan, bouwwerkzaamheden, en daarna monitoring van ecologie en gebruik.

*Communicatie over vervolgstappen

Al deze stappen zijn uitputtend beschreven, maar het gaat mij echter alleen om wat ik aantref onder de implementatiefase, waarin de aanleg van paden aan de orde komt en dat verontrust mij. Ik kijk uit mijn kamerraam en zie de vredige verlatenheid in de velden met alleen maar een paar grazende paarden. Ik was al zo blij met het afbreken van de hoogspanningslijnen, dito masten en aanleg van de paddenpoel! Wanneer in dit landschap paden worden aangelegd is ontsluiting voor het publiek een onomkeerbaar voldongen feit.

Alle prachtige plannen ten spijt; dit kan helaas leiden tot een fenomeen dat zich bij iedere nieuwe voorziening aandient in de vorm van een veelvuldig oneigenlijk gebruik ervan. Vernieling van bijvoorbeeld kinderspeeltuintjes, het slopen van voetbalstadion meubilair, graffiti spuiten op fris geschilderde objecten, achterlaten van verpakkingen naast de vergaarbakken en injectiespuiten op plaatsen waar kinderen spelen zijn hiervan stille getuigen. Ook de fatbiketerreur zal zich hier geen grenzen laten opleggen.

Personeelstekorten bij BOA's maken toezicht moeilijk zo niet onmogelijk te plannen. Wat blijft er dan van de geweldige voorzieningen over? Ik wil feitelijk stellen: laat de groene long de groene long blijven zonder een wirwar van wandelpaden. Niet elke verandering is immers een verbetering. Er is een kreet die in mij opkomt welke al heel vaak wordt uitgesproken als het om bv uitzichtbelemmerende nieuwbouwprojecten (en nu ook wandelpaden) gaat, en die luidt: NIMBY please…

Ik vrees echter een roepende in de woestijn te zijn…