Onlangs nam ik deel aan de jaarlijkse tuinvogeltelling. Er werd een hele serie afbeeldingen van bekend gevederd gedierte getoond als hulpmiddel voor de stedeling die het verschil tussen een schijtlijster en een uit de koers geraakte drone niet ziet. Dat was heel goed van de gecompassioneerde vogelaars in ons landje.
Ik zat in de vroegte al klaar met blocnote tussen de knieën geklemd, pen in de aanslag. Zojuist had ik de restanten van het ontbijt in de tuin gestrooid, kort in mijn handen geklapt om de vliegende carnivore bendes te waarschuwen dat het voedertijd was. Kon mij net op tijd terugtrekken om te ontkomen aan het neerstorten van de eerste aanvalsgolf bestaande uit een groep van zeven eksters, dat na landing direct het gevecht om de lekkerste hapjes aanging. De dikste van het stel was kennelijk de commander in chief die zijn troep op afstand hield van het feestmaal. Kort daarna kwam met veel gekrijs als een duikbommenwerper een tweetal kraaien ter plaatse dat meteen de commander in chief genadeloos verjoeg.
Toen de voederplaats was ontdaan van hapklare brokken en de agressievelingen zich hadden teruggetrokken kwam een vredelievende duif de voederplaats nalezen op piepkleine restanten brood en kaas. Nu grenst mijn optrekje aan de Moerenloop met daarachter het landgoed. Ik ontwaarde daar een uitgebreide kolonie wilde ganzen, naar schatting een stuk of veel. Wilde ik graag toevoegen aan mijn tellijst; ik vreesde echter dat de organiserende vogelaars gek van enthousiasme c.q. achterdocht zouden worden en derhalve liet ik mijn voornemen varen.
Opmerkelijk vond ik dat volgens de rapportage van de organisatie de roofvogels kennelijk voornamelijk in mijn tuin werden geconstateerd en stond ik op het punt naar methode Donald Trump een hertelling te eisen om de schijn van etnisch profileren van de eksters weg te nemen. Ik zag echter al snel de zinloosheid hiervan in gelet op de ervaring van de heer Trump met deze aanpak. Het was leuk eens mee te doen en vast te stellen een ervaring rijker en een illusie armer te zijn.
Ik woon in de Haagse Beemden en dat is gelukkig ver weg van Drenthe waar volgens de media een drietal Noorderlingen zich op luidruchtige wijze toegang verschaften tot het Drents museum waar een aantal eeuwenoude gouden spullen waren tentoongesteld. Gaan die kerels er onder andere met de potkachel van ene Cotofenesti pleite.
Vraag is of die wordt teruggevonden. Roemenië over de rooie en ontstaat er een diplomatieke rel in de grotere herenmaten. Hierbij vallen kennelijk alle brandhaarden in de wereld terug in de nationale aandacht nadat de mevrouw van Opsporing Verzocht zich persoonlijk met Coto bezig houdt. Dus:Lekker belangrijk hè?
Ik kreeg een helder Brabants moment en vind dat er wat goud uit de nationale reserve kan worden genomen om daarmee met een 3D printer en een vermoedelijk beschikbare 3D scan van de pot een goede kopie te fabrieken. Niks hierover zeggen en die mannen met een kopie naar huis sturen. Beetje een Han van Meegeren truc dus. Zo kunnen we een extra dreigende oorlog voorkomen is mijn inschatting. Ik voel mij thans rijp voor een koninklijke onderscheiding zoals de Willemsorde ten tijde van de jaarlijkse lintjesregen. We zullen zien…
Het vertrouwde gezicht van Tessie van Eil gaan wij vanaf 17 september missen in de bibliotheek in Heksenwiel. Na zesendertig jaar trouwe dienst mag Tessie gaan genieten van haar pensioen. Reden genoeg voor HBNMP om een interview met Tessie te houden op de plek waar zij met veel plezier heeft gewerkt.
Hendrik Jan Schoo roepnaam: Hajē! Hij werd omschreven als een humaan radicaal realist (1945-2007). Naar hem is deze jaarlijkse lezing genoemd.
Wat is dat toch voor gebouw, waarom wappert daar al zo lang dat kapotte plastic en waarom wordt het niet afgebouwd? Menigeen die vanaf de Moerlakenbrug de Haagse Beemden binnen komt rijden, zal het zich afgevraagd hebben.
Tijdens onze eerste verenigingsavond van het nieuwe seizoen, maandagavond 7 september, houdt Peter Oranje een lezing over Japanse rijstvisjes.