De Graaf: ´Open voor jou’, is dé slogan die past bij wat onze school, GRAAF ENGELBRECHT, wil uitstralen. Er volgt een serie interviews van leerlingen met hun grootouder(s) of gewoon met een buurman, of: bijzonder: met oma over overleden opa. Kortom weer prachtige, grappige, ontroerende verhalen/interviews. Leerlingen vinden deze opdracht in het kader van burgerschap echt heel erg leuk om te doen
Deze week: onderdelen uit een interview met de opa van Jesse uit Havo 5
Mijn opa heet Pieter Wilhelm Julius, maar zijn roepnaam is Juul. Hij is nu getrouwd met mijn oma Cornelia Johanna Keijner Bakker. Hij is geboren in Semarang Indonesië op 11 Oktober 1937. Mijn opa is heel erg lief en zorgzaam. Altijd als hij eten ging maken en wij met zijn alleen daar waren vergat hij zelf te eten, omdat hij voor iedereen goed wil zorgen.
Mijn opa wordt altijd heel erg vrolijk van zijn vogelkooi. Hij staat elke ochtend vroeg op om die te verschonen en bij te houden. Dat is ook een van zijn grootste hobby's. Ook wordt hij heel gelukkig van oude Indische muziek. Die zet hij dan altijd aan op de radio en dan is hij helemaal in zijn element. Dat vinden wij altijd heel erg leuk om te zien.
Het leek me interessant om te weten hoe het er precies aan toe ging toen in die tijd van de oorlog en ook, omdat hij natuurlijk in een ander land geboren was en de oorlog daar heel erg heftig was. Mijn eerste vraag ging over hoe hij de oorlog had meegemaakt. Hij zei dat hij toen nog best jong was en er zelf niet super veel van mee heeft gekregen, Maar hij heeft er naderhand wel veel over te horen gekregen. Toen de japanners Indonesië bezetten gingen veel mensen in schuilkelders zitten, maar mijn opa niet hij ging met een groepjes jongens van zijn leeftijd gewoon buiten rond spelen. Ze wisten toen nog niet echt hoe serieus het allemaal was en daar kwamen ze later pas achter. Ze zagen toen ook veel mensen naar verschillende kampen afgevoerd worden. Gelukkig heeft mijn opa dat niet meegemaakt, maar wel heeft hij gezien hoe mensen op een brute manier gedood werden of verkracht werden door de Japanners. Dat is natuurlijk heel heftig op zo’n jonge leeftijd dat te moeten meemaken.
Ik zou dat echt niet voor me kunnen zien dat ik zulke dingen zou moeten zien op 7-jarige leeftijd.
Aan het begin wisten ze niet wat er aan de hand was. Ze hoorden wel allemaal schoten en geruis maar wisten toen niet wie het waren en hoe erg het was. Toen ze erachter kwamen dat het de Japanners waren gingen veel mensen schuilen in de hoop van dat ze niet gepakt werden.
Ze zijn eerst nog met heel de familie op de vlucht gegaan en de oorlog afgewacht en toen zijn ze uiteindelijk op de boot gestapt naar Nieuw-Guinea en via daar zijn ze direct naar Nederland gaan varen. Het was een hele lange tocht, maar ze moesten wel want het was in Indonesië niet meer veilig en in Nederland kon je een veel beter leven opstarten en opnieuw beginnen. Dus voor hen was dat wel een goede keuze maar de keuze was wel moeilijk, omdat je alles achter laat en je gaat met niks naar een ander land toe. Gelukkig is het goed gekomen en hebben ze in Nederland een goed leven kunnen opbouwen. Alleen het vervelende was wel dat iedereen verspreid ging wonen door heel Nederland dus het familiegevoel werd steeds minder. Ze woonden eerst met z’n allen in Beverwijk en toen kwam mijn opa mijn oma tegen en zijn ze naar Breda gegaan.
Dit was een lastig onderwerp, want mijn opa is natuurlijk van land verhuisd dus heeft hij een studie gedaan in Indonesië en ook in Nederland. In Nederland had hij het lastig om een studie te kiezen en ook om het te volgen. Hij was natuurlijk de taal niet gewend dus moest hij dat snel onder de knie krijgen. En toen uiteindelijk is hij via een studie gaan werken.
Opa heeft in totaal 21 maanden in militaire dienst gezeten. Hij was er als soldaat, maar ook om alle dingen te regelen waar stroom en elektriciteit voor nodig was. Hij had dus een soort van dubbele baan. Hij had ook de mogelijkheid om intern te gaan naar Suriname, maar dat wilde zijn ex-vrouw niet. Dus is hij niet gegaan wat hij heel erg jammer vond. Hij had dat heel graag gewild en ook, omdat je daarbij dubbele dienstjaren krijgt. Dat houdt in als je daar een jaar zit dat telt dan voor twee jaar. Zo kan je sneller je pensioen opbouwen en ook sneller op pensioen. Dat vond hij wel echt vervelend dat hij dat niet heeft kunnen doen.
Zijn familie bestond uit 8 kinderen en 2 ouders. Dus ze waren met z’n tienen. Dat kun je je nu eigenlijk niet meer voorstellen, zo’n grote familie. Hun geloof was het christendom. Ze gingen elke zondag dus ook naar de kerk en op zondag mocht je dus ook helemaal niks doen. Je moest alleen maar naar de kerk en meer niet. Mijn opa is nu nog steeds gelovig, maar hij gaat niet meer naar de kerk. Hij heeft het geloof niet echt meegegeven aan zijn kinderen. Die mochten van hem zelf bepalen of ze gelovig wilden worden of niet. Mijn vader heeft daar niet voor gekozen dus ik heb daar zelf helemaal niks van meegekregen.
Eerst had ik gevraagd of hij veel vrije tijd had. Hij had vroeger niet super veel vrije tijd alleen in het weekend en dagen waarop hij vrij was van werk. Het liefst ging hij dan of iets met vogels doen of naar de opvang of zelf vogels kopen of zijn eigen vogels onderhouden. Ook hield hij heel erg van vissen. Dat deed hij het allerliefste. Hij ging in het weekend altijd vissen en daar zag hij altijd veel bekende mensen war hij leuk vond. Hij heeft vroeger ook op handbal gezeten en zaalvoetbal, maar op zondag mocht hij dat nooit doen omdat het dan een rustdag was.
Ik voel het hete strandzand mijn voetzolen mishandelen, de soft ijshoorn in mijn hand druppelt al gekleurd vocht en het wordt tijd dat ik de bestemming op mijn verwassen badhanddoek op het strand bereik, pal naast een gigantische kuil in het zand
Het is groot nieuws in Nederland: mensen die geopereerd moeten worden wegens een ziekte gaan vaak onder het mes. Maar als de patiënt onder narcose is wordt er op de knop van een computer gedrukt. En dan?
Zondag 22 februari maken de natuurgidsen van IVN Mark & Donge een lange wandeling over de oude landgoederen ten zuiden van Breda.
Het Liesbos lijkt een saai bos, maar in de winter is het er toch speciaal. Vriesweer, wind en regen kunnen ons niet deren, het blijft een verrassing hoe de winter zich manifesteert. Natuurgidsen trekken er altijd op uit.