De Graaf: ´Open voor jou’, is dé slogan die past bij wat onze school, GRAAF ENGELBRECHT, wil uitstralen. Er volgt een serie interviews van leerlingen met hun grootouder(s) of gewoon met een buurman, of: bijzonder: met oma over overleden opa. Kortom weer prachtige, grappige, ontroerende verhalen/interviews. Leerlingen vinden deze opdracht in het kader van burgerschap echt heel erg leuk om te doen.
Deze week: onderdelen uit een interview van de oma van Renske uit Havo 5
Oma is geboren op 28 april 1949, ze is geboren in het ziekenhuis in Waalwijk en werd Gerda M.T.M Smits genoemd, ze was het eerste kind van het gezin. Oma woonde tijdens haar jeugd in een eengezinshuis in Kaatsheuvel, dit was wel een kleiner huis dan de huizen die wij nu eengezinshuizen noemen, want de huizen waren vroeger gemiddeld wat kleiner dan nu.
Het huis waar oma als kind woonde was dus in Kaatsheuvel. Hier woonde zij met haar hele gezin, dit gezin bestond uit een moeder, een vader en natuurlijk haar broers en zussen. Oma heeft 3 broers en 2 zussen. Ze vertelt dat het in dit huis wel wat krap was voor zeven mensen maar het ging makkelijk. Het huis bestond uit drie slaapkamers en een badkamer. De kinderen hadden dus niet zoals wat nu gebruikelijk is een eigen kamer, maar in oma haar tijd was dit heel normaal. Ik heb ook een goed beeld bij dit huis, want het huis is nog steeds in de familie. Dit komt doordat de zus van oma, Mirjam, hier nog steeds woont. De enige verandering is dat het huis een beetje is uitgebouwd met een serre.
De volgende vragen gingen over de relaties in het gezin, het geloof en de regels thuis. Er werd verteld dat de relatie tussen de leden van het gezin goed was. “Ik heb altijd een goede relatie gehad met de gezinsleden, ik denk dat iedereen het ook wel kent hoe je met broers en zussen omgaat. Met de ene broer of zus kan je het eenmaal beter vinden dan met de ander, ik kon het beste overweg met mijn broers.”
Verder vertelde oma over het geloof in hun familie. Oma werd opgevoed met het Rooms-katholieke geloof, maar ze waren niet heel streng hierin, zoals sommige in andere families of geloven. Oma vertelt: “Mijn ouders hielden zich wel aan bepaalde regels maar niet heel streng, we gingen bijvoorbeeld wel naar de kerk elke zondag maar het was niet zo dat zondag echt een rustdag was.” Wel vertelde ze dat ze met Pasen ook een paar dagen ‘s middags naar de kerk ging. Dit was dan niet met haar ouders maar het ging via school.
Op de vraag: ‘Werd u streng opgevoed, waaraan merkte u dit?’antwoordde oma dat ze niet heel streng was opgevoed, ze vertelde dat haar ouders vooral heel consequent waren. Ook was afspraak ook echt afspraak, “Als jij had afgesproken dat je om 23.00 uur thuis zou komen dan was je ook zo laat thuis en niet bijvoorbeeld om 23.15 uur.”
Oma denkt zelf ook dat dit niet een hele rare regel is, omdat dit bij de meeste gezinnen een simpele afspraak is. Ze vertelt later ook nog dat ze als kind natuurlijk wel eens vond dat haar ouders streng waren, maar zegt hier bij dat elk kind dat vast wel eens vind van zijn eigen ouders en dat ze nu ze ouder is ook wel inziet dat dit niet meteen maakt dat haar ouders altijd streng waren.
De laatste vraag ging over of oma thuis anders behandeld werd, omdat ze vrouw was. Hierop reageert ze met “Nee dat vind ik niet, wel hadden meiden thuis andere taken dan jongens, zoals afwassen en tafeldekken terwijl de jongens vooral moesten schoenen poetsen en sneeuwscheppen. Maar anders behandeld voelde ik me echt niet.”
“Na de mavo moest ik nog een jaar naar de vormingsklas, hier volgde ik verschillende vakken maar het was vooral om het jaar tussen de mavo en de verpleegkundeopleiding te overbruggen.”
De opleiding die oma heel graag wilden volgen was verpleegkunde. Ik vroeg toen waarom ze dit graag wilde doen en hoe ze bij de opleiding was gekomen. Oma vertelde toen: “Ik moest toen ik 6 of 7 jaar was naar het ziekenhuis voor een blindedarmontsteking. Hier kreeg ik meteen mee hoe de verpleegsters werkten en vanaf dat moment wilde ik dit ook doen. Mij leek het leuk om voor de mensen te zorgen. Uiteindelijk koos ik de opleiding verpleegkunde, omdat ik dit al vanaf jongs af aan wilde doen en ik dit nu echt kon gaan doen als werk.”
Op de vraag of oma haar hele leven deze baan heeft gehad antwoordde ze: “ik heb deze baan niet heel mijn leven gehad.” Ze vertelt dat ze na de verpleegkundeopleiding in de verpleging is gegaan. Hier werkte ze van 1968 tot 1972, omdat ze in 1972 is getrouwd en ze toen gestopt is met werken voor een tijdje. Ze vertelt “Ik werd opgeroepen om weer als verpleegster te gaan werken. Dit deed ik toen niet want ik was net zwanger van jouw vader en de enige optie die ze gaven was om fulltime te werken. Dit wilde ik niet, omdat je dan ook nachtdiensten moest werken en ik dit met een pasgeboren baby niet zag zitten.”
Later toen de kinderen ouder werden was oma thuis als huismoeder en zorgde ze voor haar kinderen. Toen de kinderen allemaal ouder en uit huis waren en ze met pensioen was werkte oma als vrijwilliger, ze werkte toen bij Raffy, dit is een woonzorgcentrum in Breda. Ze deed dit altijd met veel plezier.
Oma is getrouwd met mijn opa, zijn naam is Theo Otten: “Ik heb opa met carnaval leren kennen, we gingen met een groep stappen in de Graanbeurs en daar ontmoette ik Theo voor het eerst.” Ze zijn uiteindelijk in 1972 getrouwd, oma heette eerst Gerda Smits, maar heeft hierna de naam van opa overgenomen en heette vanaf toen Gerda Otten.
Nadat oma getrouwd is kregen zij en opa in 1974 hun eerste zoon, hij werd Marc genoemd. Toen hij 6 jaar oud was kregen opa en oma een tweeling genaamd Bart en Helen. Hun gezin bestond dus uit 5 personen.
Bij de vraag hoe de band met haar kinderen was zei oma: “Heel goed, we wonen allemaal in Breda en zien elkaar regelmatig, ook heb ik een lange tijd opgepast op de kleinkinderen en vieren we vaak verschillende feestdagen samen. Met kerst eet ik vaak mee met een van mijn kinderen en hun gezin en tijdens de Sinterklaasperiode komen alle kinderen met hun gezin naar mij om cadeautjes uit te pakken en om samen te eten.”
Bijzondere familieactiviteiten waren voor oma vooral op vakantie gaan met haar gezin, maar ook het vieren van haar 12,5 jaar en 25 jaar huwelijk. “Ook wilden opa en ik graag nog een keer en reis naar Indonesië maken als we er de tijd en het geld voor hadden, helaas is dit er nooit van gekomen.”
Ik voel het hete strandzand mijn voetzolen mishandelen, de soft ijshoorn in mijn hand druppelt al gekleurd vocht en het wordt tijd dat ik de bestemming op mijn verwassen badhanddoek op het strand bereik, pal naast een gigantische kuil in het zand
Het is groot nieuws in Nederland: mensen die geopereerd moeten worden wegens een ziekte gaan vaak onder het mes. Maar als de patiënt onder narcose is wordt er op de knop van een computer gedrukt. En dan?
Zondag 22 februari maken de natuurgidsen van IVN Mark & Donge een lange wandeling over de oude landgoederen ten zuiden van Breda.
Het Liesbos lijkt een saai bos, maar in de winter is het er toch speciaal. Vriesweer, wind en regen kunnen ons niet deren, het blijft een verrassing hoe de winter zich manifesteert. Natuurgidsen trekken er altijd op uit.