Plek voor je verlies is een ritueel dat wordt georganiseerd door gemeenteleden van de Lucaskerk, de Markuskerk en vertegenwoordigers van de Augustinusparochie en is bestemd voor wijkbewoners die hun verlies willen omarmen om zo weer vanuit kracht hun levenspad te kunnen bewandelen. Op zaterdag 15 november stonden van 16.00 – 18.00 uur de deuren open van het gebouw van de Lucaskerk, zodat wijkbewoners ongeacht hun geloof of welke afkomst dan ook dit ritueel konden bijwonen. Voor wie er niet bij kon zijn, op zondag 16 november wordt het ritueel van 16.00 uur tot 18.00 uur nogmaals gehouden in de Markuskerk.
Bij binnenkomst krijgen de bezoekers een mooie kaart, waarop een prachtige mandala die gemaakt is door Annelies Franken, is te bewonderen en het lied, wat aan het einde van het ritueel gezamenlijk wordt gezongen. Pastor en gecertificeerd ritueel begeleider Hanny den Ouden opent het ritueel door te vertellen waar de maand november voor staat en waarom uitgerekend in deze maand dit ritueel zo mooi past. “November is een maand waarin dingen veranderen. Je ziet het aan de natuur. Bomen verliezen hun bladeren en de groeisappen komen tot stilstand. Mensen krijgen te maken met rouw of zijn gevoelig voor de donkere dagen die eraan zitten te komen. Ook zijn de feestdagen voor enkele mensen dagen van overdenkingen. Inwendige pijn, die je niet meer verlaat. Deze middag is bedoeld om je eraan te herinneren dat je niet alleen bent met je verlies. Je mag stilstaan bij het verdriet wat je hebt om het verlies. Ons geheugen is een opslag plaats voor al onze herinneringen. Wij beginnen in het donker, maar gaandeweg zal ‘het licht’ ons letterlijk omringen. De kerk biedt ruimte voor de vreugde van alle dag en het verdriet wat ook bij het leven hoort. Het is belangrijk om oog voor elkaar te hebben!”
Na de opening wordt de ruimte gevuld met mooie composities gespeeld door Natan van Doorn op de piano. Ank van Doorn van de Markuskerk vertelt een stuk uit de bijbel, dat gaat over dat er voor alles een tijd is. “Tijd voor het verwelkomen, maar ook voor het afscheid nemen. Tijd voor ontvangst en voor het zoeken en zo noemt zij nog meer voorbeelden, waarbij zij wordt begeleid met de mooie harpklanken gespeeld door muzikant Vera Kemme. De gedichten en verhalen die worden verteld dragen allemaal het thema verlies met zich mee. Zo ook een gedicht over hoelang de dagen duren bij afwezigheid van iemand die je dierbaar is. ‘Een dag zonder jou’.
Gitarist Mike Siwalette is voor het eerst dit jaar bij het gehele ritueel aanwezig en speelt het mooie nummer ‘Tears In Heaven’ van Eric Clapton, maar voordat hij begint met spelen, vertelt hij waar het lied over gaat. Voor Mike heeft dit ritueel een extra lading. In april 2025 is zijn vader overgegaan naar de ongeziene wereld en voelt hij des te meer wat verlies met je doet. Onder begeleiding van de mooie harpklanken draag Jonneke Prins een kort gedicht voor, hoe het voelt om een ouder of kind dicht bij je te hebben. En eindigt met de mooie zin: ‘Ik draag je diep vanbinnen. Dick de Man neemt, in zijn verhaal, de aanwezigen mee hoe het is om iemand in jouw omgeving te hebben met dementie. De stadia die hij weergeeft, worden gevolgd door pianomuziek van Natan, waarin de emoties van de dementerende en hun omgeving herkenbaar zijn.
Terwijl Jonneke verschillende kaarsen met het vuur van de Paaskaars aansteekt, vertelt Hanny voor welke doelgroep de kaars wordt aangestoken namelijk: Kinderloosheid, fysieke en mentale beperking, geen contact met kinderen of kleinkinderen door scheiding, alleenstaande ouders, mensen met een verstandelijk of lichamelijk gehandicapt kind, mensen die hun huisdieren hebben moeten laten inslapen, mensen die hun baan kwijt zijn geraakt met alle gevolgen van dien, ouderen die moeite hebben met de levensfase waarin zij nu zitten en mensen met verdriet. Daarna mogen de aanwezigen een kaars aansteken.
Hanny is verrast hoe zij ziet dat het vuur spontaan aan elkaar wordt doorgegeven tijdens het aansteken van de kaars en haakt daarop in om Rianne te introduceren, die een zelfgeschreven gedicht voordraagt: ‘Ik zou wel in een groen veld van vertrouwen willen staan’. Rianne vertelt, dat het gedicht in eerste instantie door haar is geschreven toen zij net was gescheiden, maar dat zij nu door een aandoening fysieke klachten heeft en dit gedicht het gevoel van wat zij nu heeft ook weerspiegeld. Natan speelt hierna een eigen compositie en het licht in de Lucaskerk wordt feller. Het ritueel wordt afgesloten met een lied wat door iedereen uit volle borst wordt meegezongen. Nadien is er nog een nazit met koffie of thee.
Wijkbewoner Nicole van Ham heeft het ritueel twee jaar geleden ook bijgewoond. “Ik vind het een mooi en bijzonder ritueel”, begint Nicole haar verhaal. “Het geeft mij een gevoel van saamhorigheid, verbinding en delend. Ik heb hier vanmiddag iemand ontmoet, waarmee ik meteen een klik had. Wij hebben elkaars telefoonnummers uitgewisseld en gaan binnenkort samen koffiedrinken. Ik zou het heel fijn vinden, als er vaker op een jaar zo’n ritueel wordt gehouden. Met meer thema’s over levensvragen!”
Muzikant Vera Kemme kijkt met een tevreden gevoel terug op dit ritueel. “Ik vond het fantastisch, met hele warme muziek en mooie teksten. Ik heb speciaal voor deze middag de muziek gecomponeerd, zodat die goed op de teksten aansluit. De samenwerking is fantastisch. Wij hebben goed naar elkaars inbreng geluisterd. Alles was doorvoeld voordat het naar buiten kwam.” Hanny: “Het ritueel voorziet in een behoefte. Ik ben zo blij met de verschillende musici! Tot volgend jaar!”
Ik voel het hete strandzand mijn voetzolen mishandelen, de soft ijshoorn in mijn hand druppelt al gekleurd vocht en het wordt tijd dat ik de bestemming op mijn verwassen badhanddoek op het strand bereik, pal naast een gigantische kuil in het zand
Het is groot nieuws in Nederland: mensen die geopereerd moeten worden wegens een ziekte gaan vaak onder het mes. Maar als de patiënt onder narcose is wordt er op de knop van een computer gedrukt. En dan?
Zondag 22 februari maken de natuurgidsen van IVN Mark & Donge een lange wandeling over de oude landgoederen ten zuiden van Breda.
Het Liesbos lijkt een saai bos, maar in de winter is het er toch speciaal. Vriesweer, wind en regen kunnen ons niet deren, het blijft een verrassing hoe de winter zich manifesteert. Natuurgidsen trekken er altijd op uit.