Eergisteren reisde ik af naar het holistische filiaal van dat knotsgekke Zweedse warenhuis met het doel een nieuwe blauw plastic zak met handvaten voor de vuile was aan te schaffen. Ik reed de parkeergarage onder het gebouw in en vond het erg stil, weinig auto's en relaxing music door de speakers.
Omdat ik er toch was, gelijk dan maar ook een ontbijtje nuttigen, dacht ik. In het restaurant was het akelig stil en het viel mij op dat de gemiddelde leeftijd van de clientèle zich ver boven de pensioengerechtigde leeftijd bevond. Het kwam nogal surrealistisch op mij over en ik dacht dat het hier nu meer op een bejaardensoos leek dan waaraan ik gewend was; veel kabaal, voordringende lieden bij de opschepbakken, gillende kinderen en zo. Niets van dit alles. Ik vroeg me af wat er gebeurd was. Hier was ik vrij snel achter.
Het had de heren van het concern behaagd om de prijzen te normaliseren. Dat niet alleen maar in de wijze van aanpak herkende ik de hand van een groep technocraten die zonder empathie de snoeischaar in de vertrouwde IKEA modus hadden gezet.
Ik graaide wat voedingswaren bij elkaar op mijn dienblad en ging naar de kassa. De kassadame ging de ingrediënten stuk voor stuk aanslaan op de kassa. Van het verschuldigde bedrag voelde ik mijn adem wel even stokken! Ik hield me groot, veegde mijn tranen en zocht een plaatsje op, waarvan er overigens meer dan genoeg waren. Even met mijn beker naar de koffieautomaat. Toen begon het gelazer. ‘
Druk op de knop, kies koffie en start. Geen sjoege. Na 2x herhalen gaf een medecliënt mij raad. Ik moest een QR code voor een camera houden, echter weer geen sjoege. Een dame met shirt opdruk “HEJ” aangeklopt die mij medelijdend aankeek en vroeg naar mijn voucher. Ik heb geen voucher stotterde ik. Toen kwam een andere collega die mij te kennen gaf dat de kassa mij een voucher had moeten geven. Was me niet opgevallen en weer een ander vond een papiertje op mijn blad met de fel begeerde QR code. Eindelijk gaf de koffieautomaat zich gewonnen en kreeg ik een half bakkie koffie getapt. Het lukte zelfs om wat later een refill te regelen! Omdat volgens een medewerker in de keuken de harde broodjes al op waren, terwijl ik ongeveer klant nummer 20 was, deed dit mijn stemming richting vriespunt dalen.
Ik vermoed dat de heren van IKEA als opdracht hadden gekregen om de winstgevendheid van de firma te vergroten door het ontbijtend gepeupel getalsmatig sterk te verminderen. Die opzet kan wel een succes genoemd worden. Ik voorspel echter dat een en ander slechts fase 1 is van de afbouw van deze tak van sport en dat over 1 à 2 jaar het vrijkomend vloeroppervlak zal worden ingenomen door nog meer Zweedse knutselmeubeltjes.
Ik wil dit voor blijven en besloot ik om nooit meer terug te keren naar de afdeling “njut af din måltid.”
Wijkcentrum Alexberg werd op 17 december feestelijk geopend. Vanaf die tijd zwaait sociaal werker Ralph Koolen samen met een team van vrijwilligers de scepter daar. Maar wie is Ralph? HBNMP ging bij hem langs zodat hij zich kan voorstellen aan de wijkbewoners.
Van 20 maart tot en met 29 maart is er een nieuwe kunstexpositie op De Nispenhoeve. Een jubileumexpositie. In 2016 zijn Wilma en John Heller gestart met kunstexposities in hun Vlaamse schuur. Deze expositie is bovendien de vijfentwintigste, een jubileum met een zilveren randje.
Je zou een kerk misschien het beste kunnen omschrijven als een groep leerlingen van Jezus Christus. De boodschap van liefde, die door Hem uitgeleefd en verkondigd werd, is nog steeds springlevend.
Meestal zijn nacho's niet echt een hoofdgerecht maar om lekker te snacken bij een drankje. Dit recept is echter wel voedzaam genoeg. Wellicht om het te combineren met een lekker kopje (tomaten)soep! Een hoofdgerecht voor 4 personen, bereidingstijd 20 minuten en ca. 10 minuten oventijd.