De Paashaas

FAUNA 5 april 2026 Redactie Geert Dekkers – Foto Alex De Vliegere

Toen ik vanochtend de gordijnen opende zat er een grote haas op mijn gazon. Hij keek mij verwonderd aan alsof hij zeggen wilde: ”Ik heb geen paaseieren in je tuin verstopt.” Het beest leek mij dan ook geen echte paashaas omdat het dier niet gekleed was in een fleurig paaskostuumpje. Een mand met eieren ontbrak eveneens.

Maar wat deed die haas dan in het ochtendgloren op mijn gazon? Wellicht had het dier geen geld om chocolade eieren te kopen want die zijn tegenwoordig door de hoge inflatie peperduur geworden. Evenals leuke kleertjes en een mandje voor op zijn rug om de chocolade eieren in te vervoeren. Maar een echt kippenei, eventueel in een mooi kleurtje geverfd had er toch wel vanaf gekund? Ook zo’n ei is momenteel al onbetaalbaar geworden maar altijd nog goedkoper dan een variant van chocola verpakt in een glamoureus zilverpapiertje. Waarom geen ei voor mij?

Andere boodschap

Als de normaal zo schuwe haas mij zo aan blijft staren bedenk ik dat de grote knager wellicht een andere boodschap voor mij heeft. Eentje die verder gaat dan de traditionele paastradities zoals het chocolade eieren zoeken in de tuin. Misschien wil hij mij herinneren aan de eenvoud en schoonheid van de natuur, en dat ik soms langer stil moet staan bij de kleine wonderen om mij heen. De aanwezigheid van de haas op mijn gazon zou een uitnodiging kunnen zijn om op deze paaszondag een moment van rust en contemplatie te nemen en te genieten van de frisse ochtendlucht en de schoonheid van de lente. Want er groeit en bloeit op dit moment van alles in mijn tuin. De krokussen en de tulpenbomen zijn al nagenoegd uitgebloeid. Maar de hyacinten en narcissen doen hun best om gezien te worden, de tulpen staan op barsten en de takken van de struiken en bomen zijn zwaarbeladen met bloesems.

En ja, ineens zie ik dat alles helder en duidelijk. Alsof al dat ontluikende groen er speciaal voor mij is om mij duidelijk te maken dat het leven iets is van steeds maar weer vernieuwing en alles nog mooier dan het al is. Soms zijn het juist deze onverwachte ontmoetingen zoals die haas die mij eraan herinnert dat vreugde en verwondering vaak in de meest alledaagse momenten te vinden zijn. Als ik weer kijk naar het gazon is de haas al weg gezoefd.

Als ik om me heen kijk of het dier misschien ergens onder de struiken zit zie ik ineens een paar hemelsblauwe vergeet-mij-nietjes. Het was misschien geen paasei dat ik vanochtend kreeg, maar wel een cadeau van de natuur zelf en eigenlijk is dat het mooiste geschenk dat die haas mij kon geven.