Opgeruimd kan netjes staan…

Ik zie er niet uit, maar, who cares, dat boeit me voor geen ene meter. Beetje problematisch is het instappen in mijn voertuig omdat ik de spitting image ben van het vertrouwde Michelinmannetje. Zit ik eenmaal op mijn stoel dan wacht mij een nieuwe uitdaging om met gehandschoende handen diverse knoppen en handeltjes te moeten betasten. Resultaat is dat de ruitenwisser ongevraagd als een dolle over  de voorruit begint te dweilen en ook de clignoteur moet het ontgelden. Dan komt het aansjorren van de veiligheidsriem waardoor het wijzertje van mijn acceptatietolerantiemeter het rode gebied Inschiet. 

Drama alom, ik verlang naar de voorjaarszon met milde temperaturen en rokjesdag in het verschiet. Eerder deze week voelde ik een lichte temperatuurstijging en besloot ik mijn oude frituurpan naar de milieustraat af te voeren. De pan zat nog vol met bijna geheel gepolymeriseerde frituurolie en een kilootje merendeels zwartgeblakerd paneermeel van de tientallen kroketten die ik in de loop der jaren had gefrituurd. Het hele zaakje met gevaar voor vetvlekken op mijn outfit ingepakt in plastic zakken en in de achterbak van mijn voertuig gedumpt. Op weg naar het milieustation, waar het geheel volgens teleurstelling beredruk was; hier bleek ik overigens niet het enige Michelinmannetje te zijn. Ook hún benzineslurpers waren volgepropt met de meest uiteenlopende soorten afvalzooi. Dat schiep wel even een band, die overigens direct verwaterde toen ik het terrein af reed. 

Weertechnisch sprekend worden we getrakteerd op storm Eowyn met prima kitesurf omstandigheden voor de Ieren, die gewoontegetrouw op de eerste rang zitten, staan en/of liggen bij dergelijk natuurgeweld. Intussen ben ik in gedachten bezig met het opruimen van mijn berging. Meestal wacht ik tot die gedachte voorbij gaat en kan mijn pensionado leventje gezapig kabbelend voortgang vinden. Nu echter neemt de omvang van opgeslagen dingen draconische vormen aan en lijkt het simpeler om de Geiger aan de noordkant zonder touw en hamertje te beklimmen dan het opgraven van mijn rijwiel van onder de lawine van verzamelde bullen. Mijn gedachte is nu: “Heb ik weer”. Ik kies uiteindelijk tussen mijn oren voor de Geiger variant, leun relaxed achterover op mijn sofa en wacht tot de koffie in mijn postuur haar wakkermakende werk doet. 

Ik denk aan Ernst Happel, coach van onze Mannschaft in het jaar kruik die ooit de heren in de kleedkamer toebeet: “Meine Herrschaften, kein Geloel, in die Wei und fußballen, ja?!” Waarom, geen idee! Ik sta op en bereid mij zuchtend voor op een voedseltocht naar het WC Heksenwiel.