Omdat ik geruime tijd werd achtervolgd door SPAM-bombardementen en bedreigingen van uitsluiting besloot ik om bij de elektronicasupermarkt aan de meubelboulevard een nieuwe tweede tablet en een genadeloze viruskiller voor mijn oude tablet aan te schaffen. In het verkooppraatje gleed mijn gehoor al gauw af naar de verlokkende geluiden van een bruisende zee en krijsende meeuwen. Ik schoot wakker toen ik al onderweg naar de kassawachtrij met kooplustigen was met spullen die volgens factuur voor mij bestemd waren.
Thuisgekomen pakte ik de handel uit en werd direct geconfronteerd met handleidingen, akkoordverklaringen, garantiebepalingen met diverse waarschuwingen in een woordenbrij die mij voorkwam als een Chinees dialect uit de regio Wuhan, alsmede het nodige verpakkingsmateriaal.
Met onverklaarbare overmoed begon ik aan de klus met de installatie van de extra tablet. Na enige tijd leek de 'overmoed' te verzanden tot 'oververmoeid' en moest ik vaststellen dat mijn spreekwoordelijk fragiele humeur in een staat van zorgwekkende ontbinding begon te geraken. In mijn fantasie begon ik toen te overdenken hoe ver ik de tablet als een platte werpsteen over de spiegelgladde Asterdplas zou kunnen laten ketsen, maar het getal op de factuur hield mij tegen.
Geruime tijd later kwam de tablet tot leven en was het tijd om ook de beveiliging voor beide tablets ter hand te nemen. Dat bleek geen sinecure. Was Mekkefie nu bedoeld om mij tegen de boze digitale buitenwereld te beschermen of andersom? Daar leek het namelijk wel op. Met grote regelmaat moest ik op zoek naar passwords die zich ergens in de elektronische bende van mijn werkkamer bevonden en bij invoering de meedogenloze melding deden dat gebruikersnaam en password niet bij elkaar pasten. Ooit vervangen door een nieuw password, maar verzuimd om het nieuwe vast te leggen. Dit waren momenten waarop ik mijn teleurstelling luidkeels ruimte gaf en rekende daarbij op de vergevingsgezindheid van mijn naaste buren.
Het maken van een password is aan strenge regels gebonden met betrekking tot het aantal karakters, hoofdletters, symbolen etc. Alweer een grote bron van irritatie. Simpel begonnen met bijvoorbeeld password ‘incorrect’. Maar de helft van onze nationale digibeten gebruikt dit al. Jammer. Volgende poging. ‘Doenueindelijk@eenswatikwil%€’ Wel goede lengte, maar er ontbreken getallen. Verder dan maar. ‘Doenueindelijk@eenswatikwil%€564378632900532’ Prima zegt de tablet, maar dit wachtwoord is al bij iemand anders in gebruik!
De stoom kwam uit mijn oren en grommend als een gewonde grizzlybeer besloot ik hulptroepen in te schakelen. Na uren verscheen er dan eindelijk het felbegeerde Mekkefie symbooltje op mijn bureaubladen. Hoera, ja driewerf hoera! Eindelijk ben ik beschermd dacht ik in mijn ongeremde vreugde. “Dat wel natuurlijk”, zei Jaap Kooijmans (toen was geluk heel gewoon) in mijn gedachten.
Het systeem begon de verzamelde ‘nullen en enen’ zooi van mijn oude tablet te scannen en stelde vast dat er niet minder dan acht problemen waren. Nee hè? Ja dus. Lichte paniek en onrust vielen mij ten deel. Morgen is er weer een dag, besloot ik. Waar is toch die tijd gebleven waarin geluk nog heel gewoon was?
Ik ben maar naar bed gegaan, de elektrieke deken op standje 3. Kom zomer, kom nu…, asjeblieft…
