Stropdas
Zijn enthousiasme is Toine nog lang niet kwijt. De woorden ‘gezéllig!’ en ‘zó leuk!’ komen vaak terug in zijn verhaal. Hij laat enkele exemplaren zien van de ‘Haagse Beemden Koerier’. Een echt tijdschrift, bijna zonder advertenties, voor een deel met dezelfde rubrieken en onderwerpen als nu, maar duidelijk voor een kleiner publiek, getuige de rubriek: ‘Jarigen in de wijk’. “Je kende iedereen”, licht Toine toe. Na zes jaar ging ‘de Koerier’, zoals iedereen hem noemde, ter ziele omdat de uitgave te duur werd. Vrij snel daarna ontstond in iets andere vorm het huidige ‘Haagse Beemden Nieuws’. Behalve medewerker van de Haagse Beemden Koerier was hij lange tijd voorzitter van Stichting Sociaal Cultureel Centrum Haagse Beemden, waaruit ‘de Beemdentil’ is ontstaan. “Een leuke tijd”, herinnert Toine zich. Hij vertelt hoe een noodgebouwtje met een schoollokaal en een bouwkeet uitgroeiden tot het huidige gemeenschapshuis. Daar kwam een heleboel bij kijken: organisatorische zaken, maar ook praten met de gemeente, met jongeren, met opbouwwerkers… “Dan kwamen we ’s avonds aanrennen, soms met de stropdas nog aan… een mooie tijd was dat! Zonder Ineke Carol, de vrouw van de dokter, had ik het trouwens nooit gered. Zij besteedde er ook bijna een hele werkweek aan. Toen ik het zes jaar gedaan had ben ik er toch mee gestopt. Mijn hele vrije tijd zat erin, ik was ’s avonds nooit thuis, op een gegeven moment wilde ik ook meer tijd hebben voor de kinderen.”