Hoe vaak komt het niet voor dat je op een plek bent die je niet kunt verlaten, zoals een werkplek of een verjaardagsfeest, en dat je verplicht moet luisteren naar die ouders die altijd maar weer opscheppen over dat ene succesvolle kind. De trotse ouders hebben dan een publiek gevonden dat noodgedwongen moet luisteren naar die eeuwige succesverhalen. Waarom hebben deze ouders die sterke behoefte om schaamteloos op te scheppen bij mensen die noodgedwongen die verhalen steeds maar weer moeten aanhoren? En wat kunnen de gevolgen zijn voor de kinderen van de verwaande ouders?
![zondertitel[970x250px][3]](https://www.hbnmp.nl/cache/7e5cf4649f75872870c5192eceeddd77/zondertitel[970x250px][3].webp)
Over het zwarte schaap in het gezin dat wellicht veel socialer en sympathieker is dan het succesvollere broertje of zusje wordt door de ouders steevast gezwegen. Het maskeert de teleurstelling en schaamte over de prestaties van dit mislukte kind. En tevens legt het een dikke sluier over de mislukkingen en teleurstellingen in de levens van de voldane ouders zelf.
Ouders die tijdens hun leven zelf niet succesvol waren of zijn proberen dit vaak uit hun kinderen te halen. Als het kind zakelijk succes heeft is dat de kroon op de succesvolle opvoeding. Het zijn vaak vooral competitief ingestelde ouders die via hun kinderen de mislukkingen in hun eigen levens willen corrigeren. De trotse ouders krijgen dan het gevoel dat de verdienste van hun kind direct op hen afstraalt. Indirect is het dan hun verdienste. Dat wordt gebruikt om in gezelschap eigenlijk op te scheppen over zichzelf. Het geeft hen het gevoel dat ze meer zijn dan een ander. De luisteraars kijken elkaar dan wanhopig aan en fluisteren elkaar toe dat ze hopen dat de irritante ouders in het vervolg toch liever even de leraar van school of de grootouders bellen om hun trots te kunnen delen. Uit onderzoek is gebleken dat het vooral ouders uit de middenklasse zijn die hun kinderen ophemelen. Zij zien de opvoeding als een project dat succesvol moet zijn. Ze willen daarin de beste zijn en zoeken bevestiging. Een opmerking als “Wat fantastisch om zo’n succesvolle dochter te hebben” is vaak al voldoende om de opschepper te laten bedaren. Het succesvolle kind wordt vaak gezien als een verlengstuk van zichzelf en het geven van de juiste opmerking is juist de bevestiging waaraan de zo wanhopig trotse ouders behoefte hebben.
Het wordt vervelend voor trotse ouders als er op een feestje toevallig twee opscheppende moeders of vaders aanwezig zijn. Het kan tot grote hilariteit van het omringende publiek zelfs tot ruzie leiden als een van de twee opscheppers het succesvolste kind wil hebben.
Het kan tot gevaarlijke situaties leiden als een kind door de ouders gedwongen wordt om iets te bereiken wat bij henzelf nooit is gelukt. In een gezin kunnen problemen ontstaan als ouders hun kinderen vooral beoordelen op de prestaties en niet om hun goede karaktereigenschappen. Kinderen met dergelijke ouders kunnen letterlijk breken onder de druk van hun competitieve en veeleisende ouders. Vaders die in hun fantasie het zoontje in de eredivisie van een voetbalclub zien spelen kunnen te ver gaan als het kind het talent ontbeert dat voor een professionele voetbalcarrière noodzakelijk is. Het kind kan hier letterlijk aan onderdoor gaan.
De korte film ‘Feather’ gaat over een ambitieuze moeder die haar dochter graag ziet als een prima ballerina. Als het meisje in de schouwburg mee mag dansen in het zwanenmeer huurt ze een tutor in die haar dochter bijles moet geven. In de film wordt het meisje (gespeeld door actrice Yao Yao Xu) geconfronteerd met haar tekortkomingen die een succesvolle carrière in de danswereld in de weg staan. Vooral de kwetsbaarheid van dansers wordt hierin belicht. Het gaat niet alleen om het aanleren van goede technieken maar ook om de emoties die daarbij horen. Een goede danseres wordt je niet maar je bent het. Het is een deel van je identiteit en persoonlijkheid. Daardoor ben je onderdeel van een sociaal netwerk. Het is een competitieve wereld waarin je wil horen dat je goed bent. In de film heeft de eerzuchtige moeder een keiharde docent ingehuurd om haar dochter te laten slagen in de danswereld. De docent (een rol van Geert Dekkers) gaat tot het uiterste om het meisje te veranderen in een prima ballerina. De film toont hoe de mensonterende lessen het meisje funest worden. Het team van de regisseuse Dannee Kooijman (Lars Tuns, Janine Thissen en Yoeri Jopse) hebben ondanks het lage budget fraaie filmlocaties verworven. Samen met acteurs Geert Dekkers en Yao Yao Xu zijn ze daar aan de slag gegaan om het medium film entertainment met een onderliggende maatschappelijke boodschap te combineren.
Ik heb eerder rollen gespeeld in een TV serie, short films en in een bioscoopfilm. Dit is de eerste keer dat ik een dragende rol heb gespeeld en dat heb ik als heel waardevol ervaren. Bij het lezen van het script wist ik meteen dat ik deze rol graag wilde spelen. Het scenario is sterk en de psychologische gelaagdheid van het verhaal vormt een mooie uitdaging voor mij als actrice. Wat mij hierbij raakte, was het thema van interne strijd rondom perfectionisme, doorzettingsvermogen en zelfopoffering - ten koste van je eigen gezondheid.
Hoewel het thema bij het lezen zwaar aanvoelde, heb ik de opnames zelf juist als prettig ervaren. De sfeer binnen de crew was warm en ondersteunend, waardoor het geheel veilig en comfortabel aanvoelde. Ook de samenwerking met Geert Dekkers droeg hier sterk aan bij. Hij zette zijn rol sterk en overtuigend neer, wat mij hielp om meer diepgang en overtuiging in het spel te brengen. De veilige werkomgeving gaf mij de ruimte om grenzen te verleggen.
De grootste uitdaging lag in de voorbereiding. Hoewel ballet vaardigheden geen vereiste waren, wilde ik daar toch recht aan doen. Ik heb voor de uitwerking van het personage Valerie zelf geoefend met ballet, wat mij direct weer liet ervaren hoe intens en technisch deze dansvorm is. Ik heb rond mijn zesde en zevende op ballet gezeten, maar dat voelde heel anders dan een “volwassen” ballerina. Het was bijzonder om opnieuw die connectie met mijn inner child te mogen voelen, wat mij waardevolle inzichten gaf - niet alleen als actrice, maar ook als persoon. Uiteindelijk heb ik mijn drang naar perfectie losgelaten - wat ergens ironisch is, gezien mijn rol als personage Valerie daar juist aan vasthoudt - en mijn focus volledig gericht op het verhaal en haar karakterontwikkeling.
Geert Dekkers: “Ik heb al een keer eerder een rol als vervelende leraar gespeeld in een korte film. In die rolprent probeerde de meester alles uit een leerlinge fotografie te halen wat maar mogelijk was. Omdat de studente te weinig talent had maar desondanks hoe dan ook wilde slagen ging ze er aan het einde van de rolprent volledig onderdoor. De focus lag toen op het willen slagen voor iets wat je niet in je hebt. Het interessante van de film ‘Feather’ is dat de drang om te slagen vooral uit gaat van de moeder. Zij wil hoe dan ook dat haar dochter een prima ballerina wordt zodat ze trots kan zijn op haar kind. Ze kiest een tutor, mijn rol, die tijdens het lesgeven tot het uiterste gaat om zijn leerlingen te laten slagen. Ik had een goede klik met mijn tegenspeelster Yao. Tijdens de emotioneel heftige scenes kun je daardoor net iets verder gaan in het spel terwijl het toch realistisch blijft. Yao gaf mij heel goed tegenspel. De eindscene waarin ze uitgeput op de grond ligt en mij verslagen aankijkt was zo aangrijpend dat ik niet eens hoefde te acteren. Iets was ik heb geleerd tijdens trainingen Meisner techniek ontvouwde zich letterlijk in de praktijk. Het scenario doet me denken aan de prachtige film ‘Black Swan’. Ik hoefde daarom ook niet lang na te denken om mijn best te doen om rol te mogen spelen.
Jaren geleden, toen ik nog actief was bij een groot wereldberoemd multinational bedrijf als manager van het gehele productieapparaat van één van de aangesloten werkmaatschappijen, werd de concerntop voorgezeten door een man, wiens woord wet was en eiste dat zijn managers exact uitvoerden wat hij hen opdroeg. Door hem ontstond een onuitwisbare reputatie dat alleen ‘non plus ultra' werk voldoende was, minder betekende grove nalatigheid.
Design Museum Den Bosch presenteert de eerste tentoonstelling over Jamie Reid (1947-2023) in Nederland. De Britse kunstenaar, ontwerper en activist is wereldwijd bekend om zijn vormgeving voor de iconische platenhoes Never Mind the Bollocks, Here's the Sex Pistols (1977). Maar de ontwerpen uit de glorietijd van de punk vormen slechts een klein deel van Reids oeuvre. De tentoonstelling laat zeer uiteenlopend werk zien: van activistische zines en anarchistische collages uit de jaren zeventig tot films, ruimtelijke installaties en mystieke schilderingen uit de jaren daarna.
Ervaar de rust en schoonheid binnen het kasteel, waar de Stadsgids vertelt over het kasteel en haar bewoners. Hierna een rondleiding door de drie karakteristieke stijltuinen met verhalen en uitleg door de Natuurgids.
Het Chasséveld in Breda werd vorig weekend bezocht door in totaal 26.500 muziekliefhebbers. Op vrijdag stroomde het festivalterrein al vroeg vol, gevolgd door een volledig uitverkochte zaterdag. Het tweedaagse evenement, dat bekendstaat om de unieke, gemoedelijke sfeer in het hart van de stad, kende een zonovergoten editie met een ijzersterke Nederlandse line-up en een spectaculaire thuiswedstrijd van de Bredase dj Hardwell.