Gelukkig 2025

Persoonlijk had ik twee pijnlijke momenten. Het eerste moment beleefde ik bij de tandarts, die ik onlangs tot mijn lijftandarts had bevorderd. Aan hem de opdracht om de puinhoop die mijn voorgaande tandhulpverlener er van gemaakt had door een kroon te plaatsen in het drijfzand van een gumontsteking. Ik vermijd hierbij de kwalificatie ‘arts’ omdat ik al teveel gelezen had over de wildgroei aan zzp’ers zonder de juiste diploma's in de zorg. Enig bewijs voor mijn bewering heb ik niet, maar het resultaat van diens handeling doet mij vermoeden dat hij een bouwvakker/metselaar was die zich via docu's op Youtube  bepaalde gebitsbehandelingen had eigen gemaakt.

Mijn huidige tandarts diende mij eerst een verdoving toe, die niet bleek te werken omdat de gumontsteking te ernstig was. Ik spuit nog wat bij zei mijn arts, maar het kan even wat pijnlijk zijn door de ontsteking. De aanduiding ‘wat pijnlijk’ bleek een ontluisterend eufemisme want ik voelde mijn nagels zich in de zitting van de stoel begraven terwijl mijn doorgaans beweeglijke natuur zo strak stond als de snaren van een harp. Even later dook hij met zijn combinatietang in mijn opengesperde bakkes en begon hij puin te ruimen. Dit nu was voor mij de absolute slagveldexperience en de moeder van alle mondmartelpijnen. Deze aanval werd nogmaals ingezet en was het moment dat mijn deodorant mij volkomen in de steek liet. We waren er nog niet…toen alle scherven geruimd waren ging mijn arts de lappen tandvlees rond de inslagkrater aan elkaar hechten. Korte tijd later stond ik bloedspuwend op straat met een handvol reserve verbandgaasjes en een mondvol hechtdraad dat uiterst langzaam begon uiteen te vallen. Pas weken later kon ik weer enigszins vast voedsel naar binnen slurpen.

Mijn tweede moment was dat ik de hulp had ingeroepen van mijn lijf-fysiotherapeut om  mijn geraamte tegen het licht te houden vanwege een tamelijk pijnvolle toestand in mijn onderste ruggenwervel. Na een verkenning van het geteisterde lichaamsdeel liet hij mij op de behandeltafel plaatsnemen, liggend op mijn linkerzijde. Hij zei dat hij mij ging draaien waarbij onderlichaam en benen onbeweeglijk moesten blijven terwijl hij mijn bovenlijf rechtsom ging draaien. Ik zal zo meteen druk uitoefenen en hoor je een klik afkomstig van de ruggenwervel. Hoor je dat - vroeg hij. Ik zei dat ik alleen een afschuwelijke bloedstollende gil hoorde, die na enig nadenken van mijzelf afkomstig bleek te zijn. Ook nu weer was een aanduiding ‘druk uitoefenen’ een eufemisme, de indruk die ik persoonlijk kreeg was dat een vrachtwagen met 20 ton metselstenen mij tegen een betonnen muurtje verpletterde. Ga nu eens lopen zei hij opgewekt. Ik doorkruiste de behandelruimte en inderdaad was de pijn die ik had, overschaduwd door een vervangende pijn: in mijn keel van het harde schreeuwen en mijn macho ego die ernstige corrosie had opgelopen. 

Hoe zou die kerel zich voelen die met zijn parachute een landing in het apenhuis maakte? Mazzel voor hem was dat Bokito al enige jaren geleden het tijdelijke met het eeuwige verwisseld had! We hopen maar op luchtiger tijden…