Voedselveiligheid

Het is wel even wennen om een uur voor de maaltijd in kwestie, met laarzen aan, naar de sloot te gaan om daar dan het groentegerecht voor die dag te scoren. Voordeel is dat ik aan de Moerenloop woon en dat is een pre in tijden van voedselschaarste. Ik heb eens onderzocht of er elders in de wereld uit meer bizarre voedselbonnen wordt geput. Hierbij een aantal voorbeelden:

Japanners zijn gek op het verorberen van Fugu, een gerecht op basis van de giftige kogelvis. Eén foutje van de kok en het wordt jouw laatste hapje.

Koreanen eten Sannakji, bereid met nog net niet dode baby octopussen. Bij het eten snel doorslikken anders zuigen die kleintjes zich met hun nopjes aan je huig vast.

In Noord Amerika worden Rocky Mountain Oysters als een delicatesse geserveerd. Als jullie willen weten wat de basis van dit gerecht is, mag je het zelf opzoeken. Bij het lezen over deze, door Yanks gewaardeerde, schotel werd ik licht onpasselijk. Excuus daarvoor.

Voorts is er ruime keus uit insecten als eiwitbron, broodjes kalverhersenen, gevulde kameel en nog een serie horrorgerechten die ik niet graag in de koelkast tegenkom.

Wat ik feitelijk hier wil stellen is dat, als het niet erger wordt dan eendenkroos, wij ons hier in het beschaafde westen mogen verheugen. Dit brengt mij toch bij het onderwerp van deze verhandeling namelijk de, naar mijn  mening, achteruithollende zorg voor kwaliteit van ons voedsel. 

Ik vrees dat in veel situaties kan worden vastgesteld dat een reden om voedsel uit de supermarkt terug te roepen gelegen is in gebrekkige persoonlijke hygiëne en aandacht van productiemedewerkers. Ooit was ik bestuurder van een bedrijf waar gehaktproducten werden bereid. Aan het eind van een shift deelde een medewerkster geheel relaxed en lachend aan haar collegaatjes mee dat zij bij het draaien van gehaktballen een van haar aangeplakte kunstnagels was kwijtgeraakt, waarop zij zonder enig initiatief voor actie en besef van verantwoordelijkheid naar de kleedkamer snelde om naar huis te vertrekken.

Veel recenter komen we onder meer in verpakte vleesproducten vormen van bederf tegen. De afgelopen jaren heb ik vaak mijn aankoop teruggebracht om te ruilen dan wel geld terug te krijgen. Hierbij ontmoet ik helaas vrijwel altijd een minimaal geïnteresseerde opstelling van de winkelmedewerker. Het fenomeen wordt kennelijk geaccepteerd onder het motto ‘shit happens’. Juist dit zou ons als maatschappij moeten verontrusten en bezighouden. Laten wij opmerkzaam blijven.