In memoriam: Lex Heijtveldt

Lex werkte in zijn jeugdjaren bij de Haagsche Courant. Zijn liefde voor Yvonne lokte hem naar Breda. Het sloeg goed aan. Zesenvijftig huwelijksjaren later verlaat hij ons, plotseling.

In Breda werkte Lex aanvankelijk bij de Stem, in de tijd dat de letters nog handmatig gezet werden. Lex heeft dan al een zwak voor het oude ambacht en het streven naar perfectie dat daarmee doorgaans gepaard gaat. Fotorolletjes staan bij hem in hoog aanzien terwijl de digitale fotografie allang zijn intrede heeft gedaan.

Lex sprak met trots over zijn elpeecollectie, zonder krassen, die hij veilig op zijn zolder bewaarde.

Bon vivant

Lex was een aangenaam gezelschap. Met een lekker glaasje rode wijn in de hand en een gulle lach straalde hij uit dat het leven de moeite waard is. Hij werd ouder en moest een heup laten vervangen. Terwijl hij daarvan revalideerde gaf hij zijn huis een make-over om het ‘toekomstbestendig’ te maken. Een ‘gevoelige snaar’ in het leven van Lex vormde het vroegtijdige overlijden van zijn zesjarig zoontje Guus. Toen hij daarover vertelde vloeide er een traan. Lex was een warm mens!

Hij bezocht trouw alle redactievergaderingen in ’t Kraaiennest en trotseerde daarvoor weer en wind, op zijn fiets. Reizen deed hij graag en hij heeft samen met Yvonne dan ook alle hoeken van de wereld gezien. Lex was een fervent dierenliefhebber. Hij wandelde vaak met de honden over de Burgstsedreef, in alle rust maar ook altijd genegen tot onderhoudende ‘hondenuitlaatgesprekken’.

Toen ik hem tijdens een redactievergadering eens naar zijn mening over een lastig dilemma vroeg antwoordde Lex: “Het kan me geen bal schelen”, waarop hij triomfantelijk het glas hief! Met Lex is een geweldig man; bereisd, belezen en beleefd van ons heengegaan. R.I.P. Lex.