Op Fakeboek is het ergste dat aan deze onzin de meest onervaren AI hobbyisten hun energie verpesten. Ik kan scrollen tot ik een ons weeg, maar die golf van slijmerige posts houdt niet op. Zo nu en dan kom ik gelukkig een aflevering van “Briefje van Jan aan…” tegen en dat maakt wel wat goed.
Helaas verzinnen de Meta Platform Inc - boys ook telkens nieuwe manieren om hun reclameboodschappen, die jouw beeld letterlijk in de weg staan, op irritante wijze door je strot te schroeven.
Wat dan, om je minder onaangenaam mee bezig te houden? Chat GPT wil ook wel wat afleiding brengen, zij het maar voor korte tijd. Zwart-wit foto's door een digitaal kleurenbad heen sleuren en de gezichten laten verbeteren. Eens schrok ik me suf toen zo'n actie leidde tot zeer vertekende gezichten van, mijn reeds meer dan een eeuw geleden overleden, overgrootvader. Deze oeroude overgrootvader vertoonde plots sterke gelijkenis met een oud politicus zonder actief geheugen. Dat wil je de leden van jouw dynastie toch niet aandoen?
Als dan toch verveling de overhand krijgt, ga ik op zoek naar komische c.q. tragikomische TV kanalen. Zo kom ik dan vrijwel altijd uit op KPN-zendernummer 83: ‘Haagse Politiek'. En ja, dat kanaal biedt ruime keuze aan (tragi)komisch entertainment. De hoorn des overvloeds met ‘jij-bakken’, vuilsmijterij, afwijzing, ontkenning, kiezersbedrog, tranen en een sporadische lach, valt mij dan ten deel.
Wim Kan, naar mijn mening de grootste conferencier aller tijden, gaf in zijn conference aan bang te zijn voor ontslag. Waarom? Omdat hij zich tot taak had gesteld om politici in zijn optreden op komische wijze de maat te nemen, zei Wim ergens in de zeventiger jaren: “Politici belachelijk maken lukt me niet meer, omdat de heren dit allemaal zelf al doen!”
Als ik niet beter wist zou ik, niet gekweld door enig politiek inzicht, de ganse dag voor net 83 in een bedwelmende lachstuip liggen. Maar gelukkig is daar de rauwe werkelijkheid die mij terug roept.
Geld kunnen we maar een keer uitgeven sprak een politiek Kamerwezen op Haagse Politiek. Ik was blij met zijn statement. Het ging om de acute noodzakelijke verbetering van de infrastructuur. Vraag was natuurlijk: waar halen we dan ‘even’ zestien miljard uit de begroting vandaan om de meest urgente problemen aan te pakken?
Voor mij was de oplossing helder: zet het mes in de Zelensky-subsidie voor zijn discutabele strooptocht of anders in het potje ontwikkelingssamenwerking, waarbij massa's euri verdwijnen in onder meer diepe zakken van soms wat obscure organisaties.
Oplossing regering echter: we stellen gewoon 29 andere grote infrastructuurprojecten op de lange baan. En nu maar hopen dat er geen grote rampen gebeuren door instortende bruggen etc., etc.
Tragikomische groet, Pennetje.