Onder een ijskoude stormachtige oostenwind trekt in de kerstnacht een Mariaprocessie door het centrum van Made. Het draait om een bijzondere verhuizing van een Mariabeeld van de oude pastorie naar de gerestaureerde kloosterkapel. Er volgt een nachtmis waar veel mensen op af komen.
De voormalige Bernarduskerk uit 1870 wordt in 2016 verkocht. Made heeft geen kerk meer. Negen jaar later wordt het gebouw opnieuw het hart van het kerkdorp. Een bibliotheek, theater, kinderopvang en consultatiebureau zijn nu in het gebouw te vinden. Een deel van de inventaris van het neogotische gebouw bewaarde het parochiebestuur in de oude pastorie. Een gebouw met een prachtige entree. Het glas in lood Mariaraam boven de reusachtige voordeur is adembenemend. Als je binnen komt valt je mond open. Een torenhoog plafond, schitterend houten trappenhuis en fraaie stucplafonds, dat verwacht je niet. Dit sfeervolle gebouw uit 1814 wordt binnenkort verbouwd tot appartementencomplex. De oude pastorie is het oudste gebouw van Made. Daarom moeten de gevels en het schitterende trappenhuis behouden blijven. In de directe nabijheid is men druk bezig om zesentwintig kloosterappartementen te bouwen. Slechts een onderdeel van het oude klooster is ontsnapt aan de bouwwoede: de Maria Magdalena kapel die voor de zusters van liefde negentig jaar dienst heeft gedaan. De nonnen verlieten in de zomer van 1989 definitief Made. Een jaar later werd het klooster gesloopt. Er verrezen vierentwintig bejaardenwoningen. De naam ervan, Kloosterhof, refereert aan het voorgaande kloosterleven.
Pastoor Ronald van Bronswijk is al ruim dertig jaar werkzaam in en rondom Made. De laatste viering in de Bernarduskerk is voor veel mensen een emotionele aangelegenheid. Daarna werd de zondagse mis in het bejaardencomplex de Wijngaard gehouden. Dit was eigenlijk niet de beste locatie hiervoor, aldus de energieke pastoor. Hij is blij dat na dertig jaar Made opnieuw een sfeervol gebedshuis heeft gekregen. De voormalige Bernarduskapel wordt geflankeerd door de oude pastorie en de kloosterkapel. Een dorpscentrum dat prima past in onze moderne tijd is eigenlijk door toeval ontstaan. De pastoor heeft zich zeer verheugd op deze wel heel bijzondere kerstavond. Hij gaat de nachtmis leiden. Na drie decennia heeft de kloosterkapel zijn functie weer herkregen. De kapel was gelukkig niet ernstig vervallen. De aankleding met een deel van de inventaris van de voormalige Bernarduskerk wordt vanavond voltooid met het Maria beeld. Dat gebeurd in de vorm van een processie als Maria verhuisd van de oude pastorie naar de separate Maria kapel in het nieuwe godshuis. Ze gaat weer naar huis.
Terwijl buiten de ijzige oostenwind om de oude pastorie giert maken de vier dragers van de baar zich klaar voor de barre tocht naar de kloosterkerk. De koorleden zijn gekleed op wat komen gaat. Als er buiten opgesteld wordt blijkt pas hoe hard het waait. De kaarsen van de processielantaarns worden ontstoken. Wierookdampen verspreiden zich in no time over de straten. Het koor zingt heel toepasselijk het kerstlied “Maria die zoude naar Bethlehem gaan”. Als het koor de zin “Het waaide en sneeuwde en het was er zo koud” zingt hoeft het geen moeite te doen zich in te leven. “en het was er zo koud” klinkt meesterlijk door de straten. De poolwind zorgt ervoor dat het laatste woord tot ver te horen is. Gelukkig is de processie dan gearriveerd bij de kloosterkapel. Nadat het Mariabeeld vanaf de baar in de Mariakapel is geplaatst, ze is weer thuis, stroomt de nieuwe kerk vol met kerkgangers. In een overvolle fijne warme kapel kan pastoor Ronald eindelijk beginnen aan de nachtmis. Het wordt een prachtige viering, om nooit meer te vergeten.
Ik voel het hete strandzand mijn voetzolen mishandelen, de soft ijshoorn in mijn hand druppelt al gekleurd vocht en het wordt tijd dat ik de bestemming op mijn verwassen badhanddoek op het strand bereik, pal naast een gigantische kuil in het zand
Het is groot nieuws in Nederland: mensen die geopereerd moeten worden wegens een ziekte gaan vaak onder het mes. Maar als de patiënt onder narcose is wordt er op de knop van een computer gedrukt. En dan?
Zondag 22 februari maken de natuurgidsen van IVN Mark & Donge een lange wandeling over de oude landgoederen ten zuiden van Breda.
Het Liesbos lijkt een saai bos, maar in de winter is het er toch speciaal. Vriesweer, wind en regen kunnen ons niet deren, het blijft een verrassing hoe de winter zich manifesteert. Natuurgidsen trekken er altijd op uit.