Wandeling: Verbindingswegen

WANDELINGEN 19 februari 2025 Redactie en fotografie Alex De Vliegere

Met mijn wandelneef Piet loop ik vanaf de ‘Bliksemschicht’ naar de Rioolwaterzuivering RWZI. Omdat het een ‘eenrichtingswandeling’ betreft (dat hele eind teruglopen, daar is geen beginnen aan), gaan we van huis met twee auto’s.

Na mijn vehikel te hebben geparkeerd bij gemaal ’t Kraaiennest rijden we samen naar de Bliksemschicht. Dat valt nog niet mee: de navigatie stuurt ons er via de A16 heen en dan, heel dichtbij maar wel nog midden op de snelweg zegt de AI-dame: “U heeft uw bestemming bereikt.” Hoe dan? Het eenvoudigst rijdt u naar de Bliksemschicht via de Leursebaan. We laten er de tweede auto achter.

Natuurlijk beklimmen we eerst even de trap van het kunstige bliksemgevaarte om ons een blik te vergunnen op de weg die wij vandaag hebben te gaan. De Luchtmachttoren, best een eind weg, ligt ongeveer halverwege onze route. Wat wiebelt het trouwens op die uitkijktoren; het zeebenengevoel bekruipt ons!

Weer beneden kunnen we eigenlijk maar een kant op, links en dan rechts. Je kunt er wel via de tunnel onder de snelweg doorlopen maar dan kun je nergens meer linksaf naar het noorden omdat het spoortracé overal met hekken is afgezet. Ook dat is niet voor niets natuurlijk maar het beperkt ons wel in de keuzevrijheid. We lopen langs de Vaareindseweg en Westrikseweg. Het is er mooi en landelijk met prachtige boerderijtjes, al raast er ook wel het een en ander langs (wie er de weg kent heeft altijd haast).

Voor de spoorwegovergang is de weg naar rechts, ‘de Overkant’, met een hekwerk afgesloten. Deze eindigt midden tussen de sporen, waar deze zich in twee richtingen splitsen. Verder lopend komen we uit bij de Wevershof. Een mooi, vers opgeknapt speeltuintje markeert de entree naar Park Overbos. Het park is aangelegd als een langgerekte groenbuffer tussen de snelweg en de dorpse bebouwing. Een vondst! We treffen er een minidierentuintje met kippen, konijnen, pauwen en om lekkers mekkerende geiten.

Stadsducten

Oude bomen, voorzien van afkomstmarkering sieren het park. Hoe smal het er ook is, toch slingert er een langgerekte waterpartij door de valleien van het park. Een breed ‘stadsduct’ leidt ons over de weg naar de overkant. We vinden er het stukje Prinsenbeek van de Meester Bierensweg, aan de Haagse Beemdenkant van de weg. Vanwege de vorm wordt dit wijkgedeelte wel ‘De Neus’ genoemd. Even verderop leidt een tweede stadsduct ons weer terug naar Prinsenbeek. Het is een wonderbaarlijke constructie: een breed viaduct met flinke bomen erop, bijna een bos, met aan weerszijden grote vensters die uitzicht geven op de weg, het gewone spoor en de hogesnelheidslijn.

We steken voorzichtig de Valdijk over. Deze vormt een best wel drukke verbindingsweg voor auto’s die tussen PB en HB navigeren. We vervolgen onze weg aan de Beekse zijde. Park Overbos loopt nog een heel eindje door en aan de andere kant kun je alleen via de Beekse Stationsweg naar station Breda-Prinsenbeek gaan. Te voet is dat geen aanrader.

Het park wordt steeds smaller maar alles staat er mooi groen bij en het blijft aantrekkelijk. We lopen nog een eindje achter de geluidwal langs en komen uit bij de rotonde die vaak als dorpsingang van Prinsenbeek beschouwd wordt. Hier kun je met de auto via de Backer en Ruebweg de snelweg op naar Rotterdam of Antwerpen of beter, uw weg naar Prinsenbeek of de Haagse Beemden kiezen.

Fly-over

We lopen tot aan het zebrapad want ook dit is een drukke weg. Aan de overkant bereiken we een enorm architectonisch gevaarte: de fly-over voor fietsers en voetgangers. Meerdere wegen leiden naar boven. Rechts voor ons een rechte trap. Aan de linkerzijde een heen-en-weer hellingbaan voor fietsers en ter rechterzijde is er een lift voor mensen met veel geduld of vermoeide benen. “Wij zijn nog jong”, oppert neef Piet (70), “Wij pakken de trap.”

Aan de Beekse zijde kun je hier via de Beeksestraat je weg vervolgen maar wij belandden aan de HB-kant dus lopen we verder langs het spoor. Langs de Moskesbaan is wat lichte industrie gevestigd en het is er best lekker rustig lopen. We passeren een plek waar heel aardig ogende noodwoningen met mansardekap zijn opgetrokken. Op de plaats waar we deze verwacht hadden, even verderop op het veld bij Rolerisuit, staan er geen. Dat kan met dit soort huizen natuurlijk wel van het ene op het andere moment veranderen.

25021901004m2wandelingfoto3corridoroverbos

We wandelen verder langs een fraaie groene dreef: de Grintweg. Aan het eind ervan leidt een ruime draai naar het viaduct van de Brielsedreef. Ga daar verder en je komt weer uit in Prinsenbeek. Langs deze straat is ook het prachtige museum De Rijf gelegen.

Wij blijven aan de HB-zijde en wandelen verder via de Biezenweg. We gluren eens goed naar het indrukwekkende RWZI-complex. Hier wordt het onwelriekende rioolwater zover gereinigd dat het weer in de natuur ‘losgelaten’ kan worden.

Een verdere doorsteek naar de rivier is hier niet mogelijk. We moeten terug lopen, twee kilometer verder ontdekken we dat we ongeveer tweehonderd meter zijn gevorderd. Het venijn zit hem is de staart! Neef Piet begint over brandende voetzolen. Wel beter wetend troost ik hem door te zeggen: “We zijn er bijna…”. Ik verzwijg toe te voegen: “…maar nog niet helemaal”.

De laatste kilometers door de polder naar het gemaal verlopen mooi en ingetogen, we zijn er stil van. Terug in de auto, hèhè, zegt neef: “Topsporters eten altijd macaroni na een zware inspanning. Dat ga ik straks ook maar doen.”

Dit artikel werd eerder gepubliceerd in ons tweede jubileummagazine (juni 2024)