Hans Delwel (61) uit Steenbergen en Jan de Blaaij (55) uit Breda zijn twee hele goede vrienden die allebei een zeldzame vorm van lymfeklierkanker, Non-Hodgkin, hebben en weten dat zij niet meer beter worden. Hans en Jan zijn beiden Harley Davidson rijders en kennen elkaar al jaren. Zij kennen elkaar van de Harley Davidson motorclub Breda Chapter Holland. Op 29 april vertrokken zij naar Amerika om daar op hun Harley een rondreis te maken van drieënzestig dagen dwars door Amerika. Inmiddels zijn zij sinds 1 juli weer terug in Nederland. HBNMP spreekt met Hans en Jan over hun avontuur en hun missie.
Hans Delwel en Jan de Blaaij zijn weer een beetje geacclimatiseerd en willen graag hun verhaal met HBNMP delen. Maar eerst zijn wij benieuwd naar wie zij zijn. Hans bijt de spits af en vertelt: “Ik woon mijn hele leven al in Steenbergen. Ik ben getrouwd en mijn vrouw rijdt ook op een motor. Samen hebben wij twee zonen en zijn wij sinds april de trotse grootouders van een kleinkind. Voor mijn diagnose Non-Hodgkin heb ik twintig jaar gewerkt als inspecteur in de vliegtuigbouw. Hiervoor reisde ik de hele wereld rond. Daarna ging ik werken als informatieanalist in de zorg en in mijn laatste baan ben ik werkzaam geweest bij de gemeente Steenbergen als informatieanalist.
Ik heb ervoor gekozen om met vervroegd pensioen te gaan. Deze ziekte heeft een behoorlijke impact op mij. Fysiek en mentaal ben ik, voor mijn gevoel, maar de halve persoon van wie ik eerst was. Maar ik blijf positief. Ik geloof dat een positieve houding mij kracht geeft om tegen deze ziekte te blijven vechten. ‘Fight Cancer. Never give up’!”
Jan vertelt zijn verhaal: “Ik ben geboren in Oud Gastel en opgegroeid in Dinteloord. Ik woon nu al dertig jaar in Breda. Ik ben vader van een dochter en een zoon. Ik heb gewerkt bij de COA, daarna als informatiemanager binnen de overheid en voor mijn diagnose in september 2024 werkte ik bij Rijkswaterstaat.
Wij zijn ‘stropdassen Harley-rijders’, zegt Jan lachend. “Ook ik ben erg positief ingesteld. Nadat wij terug zijn gekomen is er tijdens mijn check-up in het ziekenhuis ontdekt dat mijn lymfeklierkanker weer actief is en ben ik op 7 augustus weer bestraald. Natuurlijk vind ik dat heel vervelend, maar het is wat het is. Ik vertrouw op de medische wereld, dat zij weten wat zij doen.” Hans en Jan hebben drieënzestig dagen door Amerika gereden en hebben eenentwintigduizend kilometer afgelegd. Zij hebben achtentwintig staten bezocht en zijn bij drieënvijftig H.O.G. (=Harley Owners Group) in Amerika hartelijk ontvangen. “Amerikanen zijn écht hele sociale mensen”, zeggen zij beiden.
“Onze reis is in een woord ongekend”, vertelt Jan verder. “Wij zijn zó goed opgevangen. Bij enkele mensen mochten wij blijven logeren. Wij werden uitgenodigd om samen met hen ergens te gaan lunchen of zij wezen ons een goed hotel om te overnachten.” Hans vult aan: “Iedereen die wij daar hebben ontmoet stond achter onze missie: geld ophalen voor onderzoek naar Non-Hodgkin en voor de inrichting van de hematologieafdeling bij het Amphia ziekenhuis. Ons streefbedrag was 12.000 euro, maar wij zitten nu ver over de19.000 euro. En ik denk dat wij op 26 september, de dag dat wij de cheque overhandigen aan het Amphia ziekenhuis, wel op een bedrag van plusminus 25.000 euro komen te zitten. Er waren Chapters bij die met ons stukken meereden. Echt alles aan deze reis was geweldig.”
“Ik ben al eerder in Amerika geweest”, vertelt Hans. “In 2025 samen met mijn gezin om herinneringen te maken. Dat is, gezien mijn situatie, nu voor mij het belangrijkste. Weet je wat het is, het wereldnieuws boeit mij niet meer zo. Ik zie de betrekkelijkheid van alles nu veel helderder.” Jan: “Door deze reis is onze vriendschapsband nog hechter geworden. Ik vond het heel fijn dat Hans al wat ervaring had in Amerika. Tijdens de ritten hebben wij er echt voor gekozen om zonder helmcommunicatie te rijden. Daardoor konden wij de omgeving veel meer in ons opnemen en aan het einde van de dag elkaars mening vragen over wat wij hebben gezien. Voor mij vond ik de ‘muziekscene’, alle steden die legendarisch zijn voor de muziek geweldig. En de ruimte… de vrijheid die je voelt om op je motor over die wegen te rijden. Wij voelden ons daar echt vrije vogels. Niets moet en alles mag. Dat gevoel zijn wij in Nederland weer kwijtgeraakt.” Hans: “Hier loop je weer in een bepaald stramien. Wij hopen dat wij voor anderen een inspiratiebron kunnen zijn. Zo heeft iemand van een H.O.G. Chapter uit Canada ons benaderd met het verzoek of hij onze actie mag kopiëren om in Canada ook een crowdfunding actie te starten voor onderzoek naar Non-Hodgkin.” Jan: “Wij hebben zelfs iemand in Amerika ontmoet die al vier maanden klachtenvrij is van lymfeklierkanker door een behandeling daar. Dat zet mij aan het denken!”
“Zonder onze sponsoren hebben wij deze reis niet kunnen maken”, vertelt Jan. “Wij zijn hen zo dankbaar. Zij hebben de overtocht van onze motoren bekostigd. Wij hebben wat leefgeld gekregen om in ons onderhoud te kunnen voorzien en zij hebben T-shirts laten drukken als merchandise.” Hans: “Ieder jaar houdt de World Port Chapter in Rotterdam een Charity Ride. Dit jaar hebben zij onze missie eraan gekoppeld. Op 26 september wordt deze Ride gehouden. Meer informatie kunnen jullie vinden op hun website. Het is niet alleen toegankelijk voor Harleys, maar alle motoren mogen eraan deelnemen. De overhandiging van de cheque is op die dag om 14.00 uur in de personeelskantine van het Amphia ziekenhuis, voorafgaand aan een lunch daar. Of dit mijn laatste rit is geweest? Ik zit nu al na te denken over een rit langs de steden van het IJzeren Gordijn. Als het fysiek lukt, dan misschien volgend jaar. Wat ik de lezer nog wil meegeven is dit: Geniet elke dag van het leven. Zorg dat je alles hebt gedaan wat je wilt doen of jij nu fysieke klachten hebt of niet!” Jan: “Weet je, ondanks dat je ongeneselijk ziek bent, blijf toch van het leven genieten. Doe wat je nog wél kan, focus je daarop!” Hans en Jan hopen dat er genoeg mensen op 26 september aan de Charity Ride van de World Port Chapter mee gaan doen. Het is voor het goede doel!
F: rideforamphia
W: youtube.com/@rideforamphia
W: instagram.com/rideforamphia
W: gofundme.com
W: wordlportchapter.nl/charity/
Het vertrouwde gezicht van Tessie van Eil gaan wij vanaf 17 september missen in de bibliotheek in Heksenwiel. Na zesendertig jaar trouwe dienst mag Tessie gaan genieten van haar pensioen. Reden genoeg voor HBNMP om een interview met Tessie te houden op de plek waar zij met veel plezier heeft gewerkt.
Hendrik Jan Schoo roepnaam: Hajē! Hij werd omschreven als een humaan radicaal realist (1945-2007). Naar hem is deze jaarlijkse lezing genoemd.
Wat is dat toch voor gebouw, waarom wappert daar al zo lang dat kapotte plastic en waarom wordt het niet afgebouwd? Menigeen die vanaf de Moerlakenbrug de Haagse Beemden binnen komt rijden, zal het zich afgevraagd hebben.
Tijdens onze eerste verenigingsavond van het nieuwe seizoen, maandagavond 7 september, houdt Peter Oranje een lezing over Japanse rijstvisjes.