De Carnavalsoptocht in Kielegat is dit jaar voor veel fotografen een unicum om te fotograferen. Als het weer bar en boos is blijven veel mensen binnen. Ze komen pas naar buiten als het zonnetje doorbreekt. Dat is begrijpelijk maar dan mis je heel wat fotogenieke momenten, zoals afgelopen middag. De glans van de regen op straatstenen en gebouwen geeft de kleurrijke carnavalswagens net dat beetje extra. Er liepen dan ook opmerkelijk veel fotografen rond om bijzondere plaatjes te schieten van de optocht.
Bij het station was het begin van de middag veel minder druk dan afgelopen zaterdag. Het bandje waarin met luide stem onophoudelijk werd omgeroepen dat er dit keer heel streng gecontroleerd zou worden was niet meer nodig. De meeste bezoekers die de optocht willen bekijken hebben de horecagelegenheden opgezocht. Zoals altijd is het reuze gezellig. Er wordt gelachen, gedanst en getoast. Tijdens een van de vele buien staan de meesten al veilig onder een luifel, overkapping of paraplu.
Er is dit jaar gekozen voor een andere route om het publiek niet te hoeven teleurstellen. Te krappe bochten kunnen lastig zijn voor de grote praalwagens en dat betekent dat de bezoekers de grootste toppers dan moeten missen. Dat is nu niet het geval.
Zeker buiten de straten met veel horeca hebben de bezoekers heel ruim zicht op al het moois dat voorbijtrekt. Kinderen hoeven niet bij papa op de schouders om niets te hoeven missen. Al spelend in de vele plassen water genieten de kleintjes van al het moois.
De deelnemers aan de grote optocht houden de sfeer er prima in. Op plaatsen zonder publiek blijven ze zwaaien en lachen, een prestatie. Een groep majorettes loopt er verloren bij, beschermd in hun grote blauwe plastic zakken. Gelukkig is nog wel te zien dat onder de regenbeschermers prachtige kostuums schuilgaan. Als door de windvlagen het natte ijskoude plastic van de voorgangster bij een ander hard in het gezicht slaat ziet het ‘slachtoffer’ er de humor wel van in. Ze lachen en draaien rondjes. “Dat hadden we nou moeten filmen” schaterlachend een derde. De saamhorigheid is op dat moment bijna tastbaar aanwezig. En dat is hartverwarmend.
De zon laat zich gelukkig ook af en toe zien, geflankeerd door een streepje blauwe lucht. Dan is er plotseling weer een flinke hagelbui en worden de paraplus tevoorschijn getoverd. De felgekleurde regenschermen harmoniëren prachtig met de eveneens kleurige praalwagens.
Ik voel het hete strandzand mijn voetzolen mishandelen, de soft ijshoorn in mijn hand druppelt al gekleurd vocht en het wordt tijd dat ik de bestemming op mijn verwassen badhanddoek op het strand bereik, pal naast een gigantische kuil in het zand
Het is groot nieuws in Nederland: mensen die geopereerd moeten worden wegens een ziekte gaan vaak onder het mes. Maar als de patiënt onder narcose is wordt er op de knop van een computer gedrukt. En dan?
Zondag 22 februari maken de natuurgidsen van IVN Mark & Donge een lange wandeling over de oude landgoederen ten zuiden van Breda.
Het Liesbos lijkt een saai bos, maar in de winter is het er toch speciaal. Vriesweer, wind en regen kunnen ons niet deren, het blijft een verrassing hoe de winter zich manifesteert. Natuurgidsen trekken er altijd op uit.