De zaterdagochtend begint met een stralende zon en een blauwe lucht. Alles wijst erop dat het Duikbootfestival een groot succes zal worden. In de middag verduistert een dik wolkenpakket de zon. Niet veel later vallen de eerste druppels. Gelukkig hebben de meisjes een handige poncho meegenomen om hun make-up en kapsel te beschermen tegen het water. De jongens houden zich stoer en hebben een regenjas niet nodig.
Gelukkig blijft het in de middag maar bij buitjes. Rond zonsondergang als de prachtige verlichting van het festival aan glans wint wordt de regen op zijn ergst. Koud wordt het gelukkig niet. De romantisch getinte zwoele zomeravond aan de rand van de mooie Asterdplas verloopt anders dan verwacht. Na een lange warme zomer waarin veel gedronken wordt is het op deze regenachtige avond vooral schuilen voor de buien. Daar krijg je geen dorst van. Rond tien uur wordt het noodweer, met zware regenval. Zelfs de hond wil dan niet naar buiten.
Het is een flinke duik in de portemonnee om het festival bij te mogen wonen. De gemiddelde prijs van een ticket varieert rond de vijfenvijftig euro. Daarbovenop komen de reiskosten en een retourtje met de pendelbus voor tien euries. Om de kosten wat te drukken worden tijdens de tocht naar de entree nog snel wat alcoholische versnaperingen naar binnen gewerkt. Dan is het fraai opgedofte hoofd al een beetje beneveld en zit de stemming er snel in.
We interviewen een meisje van begin twintig die het Duikbootfestival samen met een groep vrienden en haar vriend uit Tilburg bezocht. De jongeman (23) “Ik vond echt het helemaal niks. Maar samen met mijn vriendin had ik het naar mijn zin.” ‘Het meisje’:”Ik heb een laat ticket gekocht van ergens in de zestig euro. Daarbovenop kwam nog iets van vier euro administratiekosten. Een drankje kost tien euro. Best wel duur maar dat geeft niets als het maar leuk is. Weken van te voren heb ik het weer in de gaten gehouden. Want ik hoopte op een mooie zonnige dag. Toen we aankwamen begon het te regenen. Er waren verschillende podia, zowel buiten als binnen. Tijdens de regenbuien bleven er wel diehards voor de buitenpodia in de regen staan. Dat moeten ze zelf weten. Maar bijna iedereen wilde in de tenten gaan schuilen. En dan wordt het heel erg druk en iedereen loopt dan tegen elkaar aan. Daardoor raken mensen geïrriteerd en chagrijnig. Het wordt er niet echt gezelliger op. Echt jammer dit.”
Een groepje meisjes die op de pendelbus wachten zijn niet in een beste stemming. Hoewel ze het toch wel naar hun zin hebben gehad omdat het een mooi festival is.
Verder doorvragen heeft geen zin want we worden door een zeer onvriendelijke medewerker van het festival verzocht om geen mensen meer te interviewen. Dreigend in houding en expressie kijkt hij ons aan: “Omdat wij daar niet van gediend zijn”. Ofschoon we ons op de openbare weg bevinden verplaatsen we ons.
Op de Emerparklaan is het flink druk geworden. Er staat inmiddels een file van pendelbussen en auto’s. De lichten verwekken op het natte asfalt een sprookjesachtig spiegelbeeld. Op naar de kerst.
Het vertrouwde gezicht van Tessie van Eil gaan wij vanaf 17 september missen in de bibliotheek in Heksenwiel. Na zesendertig jaar trouwe dienst mag Tessie gaan genieten van haar pensioen. Reden genoeg voor HBNMP om een interview met Tessie te houden op de plek waar zij met veel plezier heeft gewerkt.
Hendrik Jan Schoo roepnaam: Hajē! Hij werd omschreven als een humaan radicaal realist (1945-2007). Naar hem is deze jaarlijkse lezing genoemd.
Wat is dat toch voor gebouw, waarom wappert daar al zo lang dat kapotte plastic en waarom wordt het niet afgebouwd? Menigeen die vanaf de Moerlakenbrug de Haagse Beemden binnen komt rijden, zal het zich afgevraagd hebben.
Tijdens onze eerste verenigingsavond van het nieuwe seizoen, maandagavond 7 september, houdt Peter Oranje een lezing over Japanse rijstvisjes.