En toch!
Voor mij persoonlijk heb ik op meer dan middelbare leeftijd weer een stukje in mijzelf leren kennen. Toneel! Ik kwam er via een familielid mee in aanraking. Is dat wel iets voor mij? Vroeg ik mij af. Al gauw kwam ik erachter dat ik nogal opgesloten zat in mijn comfortzone. Hartelijk lachen om een ander maar mezelf laten zien dat was toch wel even iets heel anders. Naar buiten treden, jezelf laten zien, kwetsbaar zijn?
Al gauw kreeg ik ook het gevoel dat het je kan bevrijden van iets. Van iets dat je geacht wordt te zijn, geacht te zijn door de maatschappij, maar..., niet door de regisseur! Deze opent min of meer het scherm dat je voor je hebt, de façade, de bescherming. En dan..., oeps helemaal bloot sta je daar, op toneel, op het podium, iedereen kijkt en luistert naar je terwijl de zorgvuldig ingestudeerde woorden maar nauwelijks durft uit te spreken.
Eenmaal deze eerste ervaring voorbij gebeurt er iets, een verandering, een transformatie, een nieuwe ervaring.
Toneel! Het instuderen van je teksten, eerst voelend als een molensteen om je nek, maar gaandeweg maakt de druk plaats voor vreugde. Yesssss, ik kan dit. Weliswaar op mijn eigen beginnersniveau maar..., ik kan dit!
Ik stotter niet, ik stamel niet, en ik huiver niet. Ik doe. Ja ik doe aan toneel! Maar wat is toneel als je daar helemaal alleen op het podium staat? Ja natuurlijk kan dat ook mooi zijn. Absoluut, echter voor mij wordt het pas spannend als je voelt dat je samen iets maakt, iets gaandeweg tijdens de repetities creëert, dat er iets ontstaat waarmee je andere mensen bereikt, de ene keer kan dat humor zijn maar de andere keer ook heel ontroerend, aangrijpend, pakkend, een gevoel zo echt of toch weer niet? Tenslotte is het natuurlijk maar toneel!