Lief dagboek

Zit ontspannen op mijn sofaatje, plots dringt een smerige brandlucht mijn neusgaten binnen. Op naar de keuken, tenminste, daar ga ik van uit omdat een stevige rookontwikkeling mijn zicht beperkt houdt tot ca 20 cm. Tijd voor mistlampen en oordoppen omdat, geheel naar verwachting, de rookmelder van Action begint te krijsen.

Ovendeur opengetrokken, een zorgwekkend apocalyptische tweede rookwolk knalt in mijn gezicht en de stank is niet te harden! Rook bijna weg, broodje is ongezond bruinzwart en diamanthard geworden, dus dan maar vriendje Valentijn opschorten tot 2026. Bij de rookwolk, die doordringend wit was dacht ik eerst “habemus papam”, even snel op CNN kijken of ik iets gemist had, maar nee, gelukkig niet.

Tweede gedachte was aan de jongeheer Hegseth, hulpklaas van the Donald, maar ook zelfs hij niet. Hij was op het moment suprême net bezig om een donderpreek voor de verzamelde Europese opperhoofden te houden over massamigratie en censuur. (Vladimir was uiteraard thuis gebleven, bang dat een tweetal ambitieuze lieden in HANDHAVINGS pakjes hem in hun geblindeerde busje zouden sleuren vanwege het internationaal arrestatiebevel. Overigens was hij niet uitgenodigd voor dit West-Europese feestje.) Kortom: nog steeds geen enkele plausibele verklaring.

Bleef er dus maar één natte smoes voor dit incident over: de microwave, dus niet de oven, had ik ingesteld op 1000 Watt microwave gedurende 11 minuten en daar kon het broodje van de Zaanse grootgrutter niet tegen. Dom, dom en jammer, het intieme Valentijnsgebeuren ging letterlijk in rook op. En dat, nu er duizenden op weg zijn naar hun aanbedenen met een hartvormige doos met gebit verpestende Belgische Bonbons dan wel een royale bos rode rozen, sta ik hier nu met deuren, ramen en overige gaten wijd open om die gore stank uit mijn optrekje te verwijderen, en dat valt dus niet mee.

Mijn dagprogramma was zodanig onherstelbaar verstoord dat ik mij moest herpakken om een alternatief plan te bedenken. Schoot mij te binnen dat het duo Van Dongen en Wolfs als Maastrichtse wouten aan hun 19e seizoen begonnen zijn. Welnu, de 2e episode van dit heldenepos was een zware kluif voor mijn vermoeide hoofd. De plot was een bijna niet te ontwarren kluwen van personen, functies, misdaden, rommelige dialogen van heden en verleden. Daarbij kwamen dan de elkaar snel opvolgende beelden en vaak in het geheel niet bijpassende gelaatsuitdrukkingen, waardoor ik de slappe lach kreeg die niet meer overging totdat eindaftiteling was begonnen. En zo kwam er dan een abrupt einde aan mijn Valentijnsdag. Lectori salutem. Was het maar vast carnaval…

Foto: De ‘body of evidence’. het bijna geheel verbrande stokbroodje.