Loop naar de hel. Dat is nogal een verwensing! We vrezen er in de vlammen te verdrinken of gespietst te worden. In Jean Paul Sartres existentialistische eenakter ‘Met gesloten deuren’ uit 1943 gaat het er heel anders aan toe. De hel…, dat zijn de anderen.
Toneelgroep Haagse Beemden heeft het onder regie van Bert van Gerven aangedurfd deze zware kost op te pakken. Het leverde een boeiende, avondvullende voorstelling op. Een nog leeg podium, omhangen met donkere gordijnen wacht evenals de toeschouwers op wat komen gaat. Drie identieke fauteuils in gedekte kleuren staan er om de spelers te vergenoegen. Op een console midden tegen de achterwand prijkt een klein maar fel belicht borstbeeldje van Mozart. Zijn Requiem wordt ingezet. Welkom in de hel.
Een existentialist gaat ervan uit dat het bestaan van de aarde, de dingen en het leven in wezen zinloos is. Je wordt geboren als nutteloos creatuurtje maar hebt de volledige vrijheid zelf waarde en zin aan het leven en de dingen toe te kennen. Je hebt alles in eigen hand. Die vrijheid spreekt natuurlijk aan, maar het noodzaakt ook tot het dragen van een zware verantwoordelijkheid. De huisknecht van het helse appartement betreedt het podium.
Hij verwelkomt de drie nieuwe bewoners met een gereserveerde charme. Beleefd, gedecideerd maar bovenal onbewogen beantwoordt hij al hun vragen. “Nee, geen vlammen en spietsen, die hebben we hier niet. Tandpasta? Nee. Een bed? Nee, die hebben we ook niet.” De eerste gast, Joseph Garcin, een gewezen journalist uit Rio verzucht: “Nooit meer slapen!”
Ex-postbezorgster juffrouw Inès Serrano draagt haar lot gelaten. Ze zegt niets. Ze heeft geen zin om hier te zijn maar beseft ook dat dit het is, en niets anders. De huisknecht zegt: “Dit is de bel, maar hij doet het niet.” Er is geen uitweg.
Estelle Rigault leefde een rijk leven in Parijs. In haar flamboyante, kleurige gewaad contrasteert ze sterk met de anderen. Een fel oranje grondlicht verschaft de spelers een blik op de aarde waar ze kortgeleden nog waren. Estelle ziet toe op haar eigen begrafenis. Het doet haar genoegen oude vriendinnen te zien die om haar een traantje wegpinken. Behalve eentje: met zoveel mascara kun je het beter droog houden! De huisknecht wenst de gasten een aangenaam verblijf. We zien hem niet meer terug. De toon is gezet.
De aanwezigen zijn in aanvang uiterst beleefd naar elkaar en geïnteresseerd in ieders achtergrond. Ze stappen als het ware in elkaars draaimolen en ervaren genegenheid maar evenzeer afkeer. De dode Garcin profileert zich als een ruimdenkend, gereserveerd en breedsprakig persoon. Dit heeft zijn weerslag op beide dames. Beiden voelen zich tot hem aangetrokken, en ook weer niet.
Inès is kortaf en grof in de mond maar uit verveling toont ze al snel interesse in de redenen waarom de anderen in de hel zijn belandt. Zelf heeft ze niets misdaan, haar aanwezigheid aldaar berust op een vergissing. Zo denkt Estelle er eigenlijk ook over. Als de apen uit de mouwen komen blijkt dat er toch moord en doodslag in het spel is geweest en dat dit niet tot in de eeuwigheid gebagatelliseerd kan worden.
Inès had altijd al een biseksuele inslag en belaagt nu haar beide tegenspelers. Estelle reageert hierop nogal onwennig maar…, er is geen ontkomen aan. Als Estelle uiteindelijk Garcin omhelst, geen kus want kussen doe je niet in de hel, slaan bij Inès de stoppen door. Ze wil Estelle dood maken maar dat gaat niet want ze is al dood!
Naarmate de avond vordert wordt duidelijk dat er nog iets zeer essentieels ontbreekt. In de hel is er geen ruimte voor ijdelheid, er is geen spiegel te bekennen. Men kan zichzelf alleen waarnemen door de ogen van anderen. Dat is hard, maar tenslotte klinken er woorden van verzoening: Wij blijven voor altijd bij elkaar. Applaus!
Mark van den Bogaard – Huisknecht
Marco Gardeijn – Joseph Garcin
Janni Stehouwer - Inès Serrano
Nicole Kuijpers – Estelle Rigault
Meestal zijn nacho's niet echt een hoofdgerecht maar om lekker te snacken bij een drankje. Dit recept is echter wel voedzaam genoeg. Wellicht om het te combineren met een lekker kopje (tomaten)soep! Een hoofdgerecht voor 4 personen, bereidingstijd 20 minuten en ca. 10 minuten oventijd.
Op zondag 22 maart om 10.30 uur verzorgt Kooracademie Breda een concert in het Maczek Memorial (Ettensebaan 17a, Breda). In de sfeervolle en ingetogen ambiance van deze herdenkingsplek klinkt die ochtend passiemuziek uit de renaissance.
Breda zet vanaf deze week ambassadeurs voor diversiteit, inclusie en toegankelijkheid in de schijnwerpers. Met de nieuwe rondreizende expositie ‘Zo doen we dat in Breda’ vraagt de gemeente aandacht voor een belangrijke norm: intimidatie en discriminatie horen nergens thuis, niet in de stad, niet op de werkvloer en niet in het uitgaansleven. In Breda moet iedereen mee kunnen doen.
Zondag 15 maart slaan de natuurgidsen van IVN Mark & Donge en IVN Dintel- en Marklanden de handen ineen en organiseren we samen een wandeling door het Liesbos.