Gaudeamus Igitur of zo…

Daarom heb ik onlangs een besluit genomen om mijn gebit te laten renoveren. Een kunstgebit is geen mogelijkheid, los van het feit dat ik een smoel vol plastic niet zie zitten. Ik zie andere familieleden die met hun klapperende gebit allerlei kunstjes uithaalden en rijp waren voor circus Renz. Blijft voor mij één optie over: implantaten. De benodigde chirurgische ingreep is iets waar ik niet met voorpret naar uit zie.

Over enige uren word ik verwacht in de stoel. Vooraf moet ik al een stevige pijnstiller en maagbeschermer innemen. In de stoel zal mijn bakkes gevoelloos gespoten worden om mij vervolgens glimlachend mokerslagen te laten toedienen en dan zeggen dat het lekker geen zeer deed! Dadelijk kan ik in de wachtkamer gaan zitten wachten tot mijn voorgevel aanvoelt als voorgespannen beton en ik geen fatsoenlijk woord meer kan uitbrengen en als een rashond begin te kwijlen omdat de controle even weg is. Blijft over het verveeld bladeren door stukgelezen oude tijdschriften die somtijds de dure hobby van de arts verraden.

Vooraf had ik een begroting van de kosten op de mat gekregen, die na lezing behoorlijk pijn deed (in de portemonnee). In de begroting staat de prijs van die metalen pluggen die in mijn kaak geheid gaan worden: ruim 400 € per plug. Ik heb op de website van Hornbach gezocht naar een goedkopere plug. Niet hetzelfde als net geoffreerde type, maar de AaajaiJippiejee boys kunnen voor die prijs een ruime sortering keilbouten leveren, maar helaas, het is niet wat het is. Was het maar vast weekend. 

Ondertussen gaat in de wachtkamer mijn fantasie in een hogere versnelling draaien en zie ik mij op mijn nieuwe motortje ontspannen door de ontluikende natuur tuffen op zoek aar een pleisterplaats waar ik mij kan laven aan koffie met bijpassend gebak. 

Ik wacht op de assistente die mij de behandelkamer in moet roepen. Mijn zonovergoten fantasie werd ruw onderbroken en even later lig ik horizontaal op de canapé van de implantatoloog (grappige functietitel, onbewust dacht ik aan ‘hottentottententententoonstelling’, een komische alliteratie vroeger).  Mijn gezicht verstijfd na een serie prikken in het operatiegebied. De arts zegt dat ik hem moet waarschuwen als er iets niet goed gaat tijdens de ingreep. Hoe dan? Spreken met een driedubbel gevouwen tong is lastig. Doe maar iets met de handen en hij vraagt hoe het met mij gaat. No problemo por El signor mompel ik wazig.

We gaan beginnen! Opgewekt zet hij het mes in mijn tandvlees en dan komt de Black en Decker in actie. Fijn surround sound gebrom en splinterend botgekraak. Na enige tijd is de put op de juiste maat en komt de bewuste schroef van 400 euri. Ik ga even hameren zegt hij, dat maakt wat geluid in het hoofd. Dat was niet aan dovemansoren gesproken: er breekt een lawaaigolf los als van een houten moker op een lege oliedrum. Heel fijn, NIET.

Gelukkig, de plug zit vastgebeukt en nu wordt het bloedrode tapijt rond de plaats delict weer dichtgenaaid. Ik krijg een paspoortje mee en mag ik over een half jaar terugkomen om de bovenbouw te laten monteren. Het leed van heden is geleden…

Thans is het tijd om te ontspannen in mijn tuin aan de Moerenloop. Gelukkig houden de ganzen hun oogjes dicht en hun snaveltjes toe en mag ik even genieten van de weldadige zonnestralen. Bijna tijd voor een bescheiden oe-uh-hoe-uh-oerend ‘luid’ motorritje. 

Gaudeamus Igitur!