De groene- of poelkikker kwaakt het hardst. Vooral na een regenbui en na zonsondergang doen de amfibieën hun uiterste best wie het hardst kan zingen. Mensen die in de buurt van een kikkerpoel wonen of in hun tuin een mooie vijver hebben aangelegd kunnen de doordringende nachtelijke concerten meestal niet waarderen. Ze worden erdoor uit hun slaap gehouden, maar er zijn ook mensen die het gekwaak juist rustgevend vinden. Met name als het ’s nachts warm is slapen veel mensen met open raam. Het harde gekwaak weerkaatst tussen de gebouwen en bereikt ook de slaapkamer.
De kwakers produceren hun lokroep met behulp van zogenaamde kwaakblazen. Interessant is dat iedere kikkersoort een eigen geluid produceert. Kikkers verplaatsen mag niet omdat de amfibieën wettelijk beschermd zijn. Het is ook verboden om de kikkervisjes te vangen die van juli tot en met augustus vrolijk rondzwemmen. Hoe warmer het water des te sneller komen de kikkervisjes uit de kikkerdril tevoorschijn. Na anderhalve maand start te metamorfose tot minikikker van ongeveer anderhalve centimeter. Deze transformatieperiode duurt drie maanden.
Dit artikel werd eerder gepubliceerd in HBNMP-magazine No.5.