Vorige maand werd ik aangenaam verrast door mijn vogelminnende zoon: er zouden bosuiltjes een nest hebben in de Haagse Beemden! Mij is niet bekend hoe bijzonder het is, maar aan zijn enthousiasme was af te lezen dat het dat was!
Al jaren leidt zijn enthousiasme ons de wereld rond om vogels te zien in hun natuurlijke habitat. Zo ken ik diverse namen, soms weet ik hoe ze eruit zien en zelfs heel soms hoe ze klinken. Een leuke hobby die aanstekelijk is: zo zie je nog wat van de wereld, ontmoet je gelijkgestemden en heb je samen een leuke tijd.
Geregeld staan we in een rij om net dat bijzondere vogeltje te zien: er zijn meer mensen met dezelfde hobby. En dat is vaak gezellig. Met elkaar een vogel bekijken, vertellen wat ieders ervan weet: de kennis delen. Met elkaar genieten.
Soms zijn mensen erg enthousiast. Dan praten ze hard of juichen ze, de vogels laten het hun meestal welgevallen. Een medekijker die net even te enthousiast is wordt door de groep vergeven, dan wel subtiel even aangetikt.
Dat enthousiasme geeft sommigen ook vleugels. Dan zijn paden niet meer genoeg. Neemt men even een zijspoortje, of een stapje nader. Ook hierin is het enthousiasme vaak leidend, en heel begrijpelijk. En ook hierin geeft de groep vaak aan, waar de grens ligt.
Nu zijn er ook vogels die erg zeldzaam of schuw zijn, of kwetsbaar zoals met een nest. Niet iedereen is ervan bewust hoe kwetsbaar. Daarom worden deze plekken goed geheimgehouden. En toch, zo een vogeltje is dan ook wel weer erg begeerlijk, juist omdat het niet makkelijk zichtbaar is.
Afgelopen maandagavond bleek dat de jongen uit hun nestje waren gevallen. Gelukkig zijn de beestjes opgevangen door de vogelopvang, zo heb ik begrepen. Toch zou je ook de jonge vogels een natuurlijke jeugd gunnen.
Ik was er niet bij, maar hoop dat de jongen niet verstoord zijn geweest door te enthousiaste bezoekers. Er zijn heel veel medekijkers, en zeker zo veel mooie vogels te zien. Zouden we telkens voldoende afstand houden? Hebben de vogels ons in de gaten en hoe vinden ze onze aanwezigheid, soms best dichtbij.
Mag ik eenieder vragen bewust te zijn van de kwetsbaarheid van onze gevederde vrienden? Waar nodig elkaar aan te spreken als je te enthousiast bent, en dat van elkaar ook accepteren?
Benieuwd welke vogels we dit voorjaar mogen zien!
De judoka’s van Arashi hebben opnieuw weer goede resultaten behaald in het Zuid-Hollandse Dordrecht. Leen van Bentvelsen en Nova van Miert werden ongeslagen kampioen. Sarah Bongers, Daley Post en Sven Velthuis pakte het zilver.
Victoria en Stef realiseren levensdroom in Spaans Catalonië. Wat ooit begon als een jeugddroom van Victoria Engelhorn, is inmiddels uitgegroeid tot een bijzonder levensproject aan de ruige kust van Catalonië. Samen met haar Nederlandse partner Stef heeft ze een plek gecreëerd waar natuur, gastronomie, kunst en beleving samenkomen - en waar hun liefde net zo voelbaar is als de mediterrane zon. De plek draagt de naam Brugarol: een uitgestrekt landgoed waar alles draait om ambacht en beleving. ‘Dat is onze wijn- en olijfgaard’, vertelt Stef. ‘We verbouwen hier onze eigen druiven, maken wijn en produceren olijfolie. Maar het is meer dan dat. Er staat ook een farmhouse, waar gasten kunnen verblijven en een restaurant.’
We gaan fietsen langs een deel van de ‘toekomstige’ kustlijn van Nederland. De kustlijn die ontstaat als de zeespiegel verder stijgt door de klimaatopwarming. Wat betekent de klimaatverandering voor ons en welke rol spelen wij hierin? Op een luchtige wijze gaan wij deze thema’s tijdens deze nieuwe fietstocht aan de orde stellen.
De auto mag rijden wat hij wil: het wiellogo RR komt altijd weer op zijn pootjes terecht. Het swingt mee met de beweging van de wagen maar een tuimelaarmechanisme zorgt ervoor dat we altijd weten met welk merk we van doen hebben zonder daarvoor op ons hoofd te hoeven te gaan staan. Dat is nog eens luxe.