Met samengeknepen knieën

Eerst maak ik een afspraak via het digitale portaal van de gemeente. Op de bonnefooi gaan heeft geen zin want zonder afspraak kom je niet aan de beurt. Ik mag van de app een voorkeursmoment noemen maar deze blijkt al vergeven. Er wordt een nieuwe datum aan me voorgelegd, anderhalve week later, gelukkig op mijn vrije woensdag dus het komt goed uit.

Let er dus wel op dat als u een nieuw paspoort nodig heeft, dat daar niet teveel haast bij komt kijken. Dit geldt zeker in een drukke periode voorafgaand aan de vakanties. De gemeente heeft wel tijd gereserveerd voor spoedprocedures, dan wordt je er ‘tussendoor’ geschoven, maar daar betaal je een flinke bonus voor.

Zes weken van tevoren in gang zetten lijkt mij als ervaringsdeskundige ok, dat geeft uzelf ook minder stress.

De grote dag

Het moment is daar! Ik mag mijn opwachting doen, gewapend met het bijna verlopen paspoort, een recente pasfoto die aan strikte voorwaarden moet voldoen en natuurlijk een bom digitale duiten. Er kan niet met contant geld betaald worden maar vrijwel iedereen heeft tegenwoordig een mobieltje op zak en daar kan dat ook mee.

Zonder spoedkosten, maar met pasfoto’s en parkeerbonnetje was ik op de kop af € 105 kwijt (ruim 231 gulden).

Het miezert

Ik besluit voor luxe te gaan en mijn autootje in de garage bij het Stadskantoor te stallen. Gratis parkeerplekken raken uit de tijd. Je moet tegenwoordig er wel een heel stevige tippel voor over hebben om parkeergeld uit te sparen. Nou loop ik graag en de tijd is me vergund maar zoals gezegd: het miezert. Ik wil niet tien jaar lang als een verzopen katje in mijn nieuwe paspoort prijken!

De garage inrijden is een heel avontuur. Een lange afgaande helling met een paar gemene ‘bumps’ om ontluikende racebaangevoelens de kop in te drukken leidt naar de ‘camerascanning’. Onthoudt uw kentekennummer! Er is plek zat. Ik sta pal bij de uitgang.

Volgende opdracht: de garage uit zien te komen. Als het moet lukt dat wel want er zijn tal van nooduitgangen maar ik moet nu langs de ‘normale’ weg naar buiten zien te komen en liefst ook nog aan de kant van het Chasséveld waar de Fotobus staat opgesteld.

Ik loop naar buiten over een voetpad langs de hellingbaan waarover ik binnen ben gekomen. Toch fijn dat ze er van die drempeltjes hebben aangelegd want als er een BMW op zijn staart wordt getrapt voel je jezelf daar als bergbeklimmer die nog aan het licht moet wennen niet fijn.

De wanden zijn behangen met een veelheid aan zwart-witte kretenposters waarop veel feitelijke waarheden op een typografisch creatieve manier zijn weergegeven. Een genoegen voor het oog en de geest.

De Fotobus

Reuze handig dat je pal tegenover het Stadskantoor een foto van jezelf kunt laten maken. Er staan een paar wachtenden voor me in de rij. De lucht is beweeglijk en schud er nu en dan een paar dreigende druppels uit. Ik heb een ruime winterjas met een enorme capuchon aangetrokken. Als een schildpad trek ik me terug in mijn omhulling als het gedruppel me te gortig wordt. Ik had natuurlijk een paraplu mee kunnen nemen, maar dat heb ik niet en deze alsnog uit de auto gaan halen is geen reële optie.

Na ongeveer tien minuten wachten is het mijn beurt om de bus te betreden. Het deurgordijntje wordt diskreet dichtgeschoven. Mijn blouse en kapsel zijn droog gebleven en zelfverzekerd neem ik plaats op de met tape gemarkeerde zitplek. Dan hoor ik dat buiten het geplens zich in alle hevigheid manifesteert. Kort, maar krachtig!

Mona Lisa

De fotograaf vraagt me vriendelijk in zijn richting te kijken met mijn mond dicht en daarbij mijn hoofd lichtjes zijwaarts te kantelen, als een vragend hondje. De eerste foto mislukt omdat ik heel goed weet wanneer ik mijn ogen moet toeknijpen. De tweede lukt redelijk maar voor een fotosessie staan natuurlijk wel een paar minuten gepland. Ik voel me inmiddels ook wat meer op mijn gemak. De basisangst voor ‘het vogeltje’ zwakt wat af.

De fotograaf stelt me een tactische vraag: “Wilt u uw knieën tegen elkaar doen?” Is dat relevant, vraag ik me af. Ik wordt boven mijn schouders afgesneden toch?

Klik, klik. Foto’s drie en vier worden geschoten. Nummer vier is in de roos. De verwondering over de knie-vraag zette me blijkbaar aan tot de juiste looks.

D-481

Ruim op tijd arriveer ik in de grote hal van het Stadskantoor. Te vroeg om al een volgnummer te kunnen trekken. Even ijsberen dan maar. Ik voel niet de rust om te gaan zitten en bekijk de portretten van onze nieuwe raad en het college. Goeie foto’s wel, er is zichtbaar zorg aan besteed. Dames en heren: knieën tegen mekaar!

Precies een half uur voor mijn ‘date’ krijg ik een volgnummer toegewezen. De letter-cijfercode D-481 gaat het komend half uur mijn brein domineren. Ondertussen controleer ik nog een paar keer mijn nummerbonnetje omdat mijn zekerheid toch steeds weer in twijfel omslaat.

Ding, dong, ik ben

Van vier van mijn vingers, middel en wijs, wordt driemaal achtereen een afdruk gemaakt. Dat is nieuw. Ik ga langs de lat staan en dan hangt die mevrouw ineens over de balie om mijn schoenen te beoordelen. Ze zegt: “Dat wordt nog eens twee centimeter eraf.” Ik voel me gekleineerd.

De pasfoto wordt gescreend en ok bevonden. AI heeft besloten dat ik werkelijk besta! De handtekening moet binnen de lijntjes gezet worden, dat gaat maar net goed. Een prettige dag verder.

Vandaag zijn we anderhalve week verder en mag ik mijn nieuwe paspoort ophalen. Een afspraak is niet nodig, betalen ook niet. Het ergste lijkt achter de rug. Een mooi weekend gewenst!